Prensimi ilk gördüğümde henüz bir haftalıktı.Boston’da  doğduğu için biz, doğumdan bir hafta sonra yanındaydık. Onu kucağıma aldığım  andan  itibaren, yüreğimden geçen müthiş güzel, tarifi imkansız duygularla birlikte en  iyi  arkadaşı olayım, onu iyi anlamaya çalışayım istedim.

Her anımızda arabalarımız yanımızda…

Zaman geçtikçe, her hafta gözlerimin önünde büyürken her devresinde onu doğru anlamayı ve ona yüreğimle yakın olmayı çok arzu  ettim. Sonunda tüm istediklerim gerçek oldu. Şimdi prensim benim en iyi arkadaşım.

Evde sohbet de başka keyif.

Yanında çok mutluyum, onunla hiç bir şeye değişmek istemediğim güzel saatler geçiriyorum.2012 bitmeden yazmak istediğim çok yazım vardı; ama, ben beni en çok mutlu eden bu serüveni ve arzumu yazmak paylaşmak istedim.İlk günlerden beri her hafta pazar günleri erken saatlerde buluşuyoruz.

Klüpte her zaman yapacaklarımız var.

Bütün gün harika saatler geçiriyoruz. İlk zamanlar hatta iki yaşına kadar onunla kendi  evinde beraber oluyorduk. Oynuyorduk, konuşuyorduk, beraberce vakit geçiriyorduk, ama tüm aile bir aradaydık. İki yaşından itibaren sabah buluşuyoruz, bütün gün sadece Aslan dedişko ve ben beraber vakit geçiriyoruz.

Oyuncakçı da olduğu kadar kitapçıda da çok mutluyuz.

Denizde, parkta, çocuk eğlence merkezinde, kitapçıda , tiyatroda,müzede, konserde,yemekte,kafede, marketde, alışveriş merkezinde, caddede, klüpte, evde.. Oynuyoruz, kitap okuyoruz, alışveriş yapıyoruz,yüzüyoruz, bilgisayarla sörf yapıyoruz, televizyon seyrediyoruz,arabayla geziyoruz, bol bol sohbet ediyoruz, şarkılar söylüyoruz, illa latin şarkılar dinliyoruz, dans ediyoruz, boz yap oynuyoruz, mutlaka arabalarımızla oynuyoruz.

Eğlence merkezinde arabalara binip yarışıyoruz.

2012 de en sevdiği aktivitemiz Araba Fuarı gezimiz oldu.

Sonra gelecek pazar buluşmak üzere ayrılıyoruz. Her hafta buluştuğumuz da   biraz daha büyümüş, biraz daha algılamaları artmış, değişmiş, yeni şeyler öğrenmiş oluyor.Ben de onu yeni bilgileri ile tekrar keşfetmeye çalışıyorum.

Hummer kullanmak da keyiflerimizden.

O da tüm evreni anlamaya çalışıyor.Birçok araba modelini ondan öğrendim.Fransızca yanlış telafuz edersem, beni düzeltiyor.Onunla yaşadıklarım, benim, bizim  en büyük enerji kaynağımız, mutluluğumuz.

CKM’de konserde tiyatroda, sergide,kitapçıda, kafede beraber vakit geçiriyoruz.

O bizim küçük prensimiz, henüz 3,5 yaşında bile olmadı, daha iki ayı var.Ama çok güzel konuşuyor, duygularını, düşüncelerini çok güzel ifade ediyor. Son bir aydır da o da beni kendine arkadaş seçti sanırım.

Yılbaşı hazırlıklarımızı beraber yaptık.

Artık babini demiyor, Meral diyor, ve her yaptığımızı beraberce kararlaştırıp yapıyoruz.Tabi programları ben yapıyorum,genel kuralları ben koyuyorum, ama o da tam büyük bir birey gibi bütün demokratik haklarını kullanıyor.Seçimlerini söylüyor.Ama beni hiç üzmeden, istismar etmeden, karşılıklı saygı ve sevgiyle. Aynen iki yetişkin insan gibi.

Yeni Yıl Davetime papyonu ile geldi.

2009 Eylül’ünde onu gördüğüm günden beri benim en önemli neşe mutluluk nedenim.2011 Ekim’den beri en önemli konuğum, 2012 Kasım’dan beri de en iyi arkadaşım,canım. 2013 de farklı heyacanlar, serüvenler,öğretiler bizi bekliyor.

Umutla, Sevgiyle,Neşeyle