Çok hoş yapmışlar, gençlerimizle gururluyuz, mutluyuz,onlar geleceğimiz herşeyimiz.Sevgili arkadaşım paylaşmış, ben de sizlerle paylaşıyorum.Umutla, sevgiyle, gözümde yaşlarla…
https://www.facebook.com/photo.php?v=261901663948516
Ümit Özdağ’da dünkü yazısında güzel bir irdeleme yapmış.Paylaşıyorum http://www.21yyte.org/arastirma/politik-sosyal-kulturel-arastirmalar-merkezi/2013/06/12/7047/taksim-erdogani-nasil-yener
Biyografik romanlar okumayı, filmler seyretmeyi hep çok sevmişimdir, bunlar sevdiğim yazarlar, sanatçılar olursa daha da ilginç oluyor, benim için. Peki ya evlerine gitmek o da çok heyacanlandırıyor. 
İki senedir tesadüf bu ya Haziran ayının ilk haftasında, iki çok ünlü yazarın evini görme ve fotoğraflama şansım oldu. Sizlerle de paylaşmak istedim. Gerisini sizlere, sizin hayal dünyanıza bırakdım. Bir nefeslik olsun farklı dünyalara dalalım dedim.Önce Key West’de Ernest Hemingway’in evi sonra Burgazada ‘da Sait Faik Abasıyanık’ın evi.
İkisinin de çok ortak özellikleri var.İki ev de bahçeli,aynı dönemlerde yaşanmış, denize yakın, sakin, özellikle yazları yaşanan, sade iç açıcı benzer büyüklükte ve konumda ada evi.
Florida Key West’teki evde Hemingway 1931-1940 yılları arasında, içlerinde ünlü konuklarının da bulunduğu geniş arkadaş çevresiyle birlikte yaşamış.
1850′lerde inşa edilen kireçtaşı evi, ikinci eşi Pauline ile dekore eden Hemingway’in, ünlü altı parmaklı kedisi Snowball’da bu evde yaşamış.
Florida, Key West’teki, ünlü yazarın evinde, eşyaları, ve kedileri, ziyaretçiler için olduğu gibi korunuyor. Hemingway Evi’nde, kedisi Snowball’un günümüzdeki ailesi, yaklaşık elli tane kedi özgürce yaşıyor.Kedilerin hepsi de, Ernest Hemingway’e bir geminin kaptanı tarafından hediye olarak verilen Snowball’un torunları. Çoğu polidaktil, yani altı parmaklı. Müzenin sitesinde sayfaları da var. Yazarın çalışma odası, yemek odası, yatak odası, yaşam bölümü, mutfak, tüm kullanılan eşyalar, fotoğraflar, tablolar,bahçe, havuz, ofis olarak kullanıldığı bölüm hepsi hala yaşanılıyor gibi.
Ünlü yazarın, çok çalkantılı filmlere kitaplara konu olan bir yaşam öyküsü var. Bir dönem yaşadığı evi ise çok sakin huzur dolu gibi gözüküyor. Ama müze evi gezerken, bildikleriniz, okuduklarınız fotoğraflar sizi o günlere götürüyor, hayallerinizi delicesine çalıştırıyor. Ben gezerken çok ilgi ve heyacan duydum. Key West’e giderseniz mutlaka uğrayın derim.
Aşağıda yazarın hayatını ekledim.
Sait Faik Abasıyanık’ın Burgazada’daki evini bir sonraki yazımda anlatacağım.
Sevgili Zülfü Livanelli bu günkü köşe yazısında; gönlümdekileri çok güzel dile getirmiş.Gençlerimiz umutlarımızın yokolmaya başladığı günlerde yeniden içimizi ısıttı, yeşertti, sevinçle sevgiyle doldurdu.Gözlerimizden mutluluk gözyaşları eksilmez oldu.Paylaşıyorum.
“Sevgili genç arkadaşlarım,
Hepinizi yüreğimdeki isyan ve itiraz ateşi ile sevgiyle kucaklıyorum.
Gezi’de yakılan itiraz ateşi bütün Türkiye’yi ısıtıyor; bu ateşin ışığı bütün Türkiye’yi aydınlatıyor.
Bu ülke sizden kardeşliği, özgürlüğü, dayanışmayı, değişik görüş, ideoloji ve inançların bir arada yaşamasının mümkün olduğunu yeni baştan öğreniyor.
Kutuplaştırılan, birbirine düşürülen, öfke ve nefret dilinin egemenliği altına giren umutsuz bir topluma, yeni ve kavgasız bir dünyanın mümkün olduğunu gösteriyorsunuz.
Meydanlarda barışın güzel dilini konuşarak; kadın-erkek, sağcı-solcu, laik-dindar, Alevi-Sünni, Türk-Kürt ayrımlarını ortadan kaldırıyor, her türlü yaşam tercihine saygı göstererek, dışlayıcı tavra önemli bir ders veriyorsunuz.
Kibarsınız, dürüstsünüz, zekisiniz, sevecensiniz, mizahla ve yaşam sevinciyle dopdolusunuz.
Geçmişte çok acılar çekilen, masum insanların kanıyla yıkanmış Taksim meydanında, yeni bir Türkiye’nin çiçeğe durmuş tomurcukları gibi rengârenk görünüyorsunuz.
Üzerimize serpilmiş ölü toprağını söküp attığınız için, örselenmeye çalışılan onurumuzu ve umudumuzu bizlere geri verdiğiniz için, aydınlık bir Türkiye yolunda hepimize asla hiçbir şey eskisi gibi olmayacak dedirttiğiniz için var olun, sağ olun…
Umudumu geri verdiniz
Taksim’de yaktığınız ışık Türkiye’ye ve dünyaya; sevginin, dayanışmanın, paylaşmanın, tencere ve tavaların ne kadar büyük silahlar olduğunu; gaz bombalarının, plastik mermilerin bunlar karşısında ne kadar etkisiz ve aciz duruma düştüğünü gösterdi.
Onurlu insanlar olarak dimdik ayakta durmanın en büyük silah olduğunu, şiddete başvurmadan neler yapılabileceğini kanıtladı.
Sadece evimizin penceresini açarak, ışığı yakıp söndürerek, tencere ve tavalarla, halayla, türküyle ve birbirimize dayanarak yeter artık diyebileceğimizi gösterdi.
Bunu bize kanıtladığınız için bir yurttaş olarak size minnettarım.
Yok olmaya yüz tutmuş umudumu bana geri verdiniz,
Bireyci bir gençlik anlayışının gerçek olmadığını, yeni kuşakların, dayanmanın sonuna geldiğinde ayağa kalkabileceğini, hepimizin güvencesi olduğunu ve bu saygıyı hak ettiğini bize gösterdiniz.
Böyle bir gençliğe sahip olduğumuz için gururluyuz, onurluyuz.
Not: YouTube’da, kendisine Çapulcular Korosu adını veren harika müzik grubunun bir videosuna rastladım.
Linki şöyle: http://www.youtube.com/watch?v=jkhtTd2Q-lo
Bu grup lütfen zlivaneli@gazetevatan.com adresinden benimle ilişki kurabilir mi?”
Her günün yaşattıkları, hatırlattıkları çok farklı. 10 gün önce bambaşka olaylar gündemdeyken bugün bambaşka olaylar yaşıyoruz. Bu sene doğum günüm bu çok özel günlerin arasına denk geldi.Haziran başından itibaren yaşadıklarımız birçok programımızı değiştirmemizi, ertelememizi gerektirdi. 6 Haziran günü de daha önceden yapılmış benim için çok değerli randevum vardı.İki süper başarılı, çevreci, futurist genç ekiple buluşacaktım.Bu sefer ertelemedik, buluştuk.çok güzel şeyler paylaştık, sizlere de uzun uzun anlatacağım, başarıları farklılıkları var.
Birisi Serap Zuvin Hukuk Bürosunun çevreci,Yeşil Ofis Grubu.. Başta Serap Zuvin ve pırıl pırıl genç ekibi.Sonrada Bilgi Üniversitesi Kampüsünde yeni projelerini hayata geçiren Hande Çilingir ve takım arkadaşları.
Önce Serap Zuvin ve ekibinin Yeşil Ofis Öyküsü, çarpıcı sunumu, ve bu seneki yeni hedeflerini çok şık, düzenli estetik, her tarafta tabloların , diplomaların olduğu çok güzel kokulu ofislerinde konuştuk, fotoğrafladık, sizlere detaylarıyla yazacağım.
Sonra sevgili Hande Çilingir ile de İş Fikrinize Nasıl Yatırım Bulursunuz?Nasıl Büyütürsünüz?” konusunda bir dosya hazırlıyoruz.Sizlerle bu çok değerli çalışmayı, tecrübeleri, örnekleri Hande’nin rehberliğinde hafta hafta anlatıp paylaşacağım.Hande’cim kendi gibi çok genç dinamik takım arkadaşları ile bana çok duygulu anlar yaşadığım bir doğum günü sürprizi hazırlamışlardı. İlk pastamı bu çok özel genç ekiple kesmek beni çok çok mutlu etti.Geçen sene doğum günümü Yılın Girişimci Yarışması Ödül Töreninde kutlamıştım.Çok değerli anıları var. Bu sene de süper ekiplerle yaptığım toplantıların içinde kutlamak, bu yılın enerjisine çok artılar kattı.
Gençlerimiz , çocuklarımız, benim ve eşim için,her zaman güven,mutluluk , enerji kaynağımız oldu.Hep onları anlamaya, doğru örnek olmaya çalıştık. Zaman zaman da çok yanlışlar yaptık.Çocuklarımızla birbirimizi kırıp uzaklaştığımızda da, hemen kendimize gelip çocuklarımızdan özür diledik, her yaşta. Şimdi de çoğu kez üç buçuk yaşındaki prensimden özür diliyoruz.Bizi yanlış anlamasın güvenini yitirmesin aramızdaki muhteşem ilişki zarar görmesin diye inanılmaz hassas davranıyoruz. Onlar bizim her şeyimiz, geleceğimiz. Bütün toplantılarda da konu yine gençlerimizdi.,Gezi Parkı Eylemlerini konuşarak birbirimize yaşadıkalrımızı, gördüklerimizi hissettiklerimizi anlattık.,
Bu çok farklı başlayan Haziran ayının ilk haftasına rastlayan doğum günü akşamımda da kocaman aşkımla beraber ve çok sevdiğimiz arkadaşımızın güzel yeri Miror’ da aynı konuları konuşup geceyi caddedeki yürüyüşe katılarak sonlandırdık. Hepimiz için. yeni umutlar, özgürlüklerin yok olmadığı günler için dilekler tuttum, Sevgiler, sevgiler
“Kimse anlatamıyor, bari ben anlatayım”
Ahmet Hakan’ın dün akşam CNNTÜRK’deki Tarafsız Bölge programı konukları ile konuşulanlar ile çok iyiydi, bu günkü yazısı da öyle…
Yayınlanma tarihi: 3 Haz 2013
Gezi Parkı eylemleri, Tarafsız Bölge’de tartışılıyor. Protestolar nasıl başladı, neden büyüdü? Gazeteciler ve akademisyenler eylemleri nasıl yorumluyor? Ahmet Hakan soruyor; Prof. Dr. Deniz Ülke Arıboğan, Murat Belge, Prof. Dr. Ahmet İnsel ve Oral Çalışlar, Tarafsız Bölge’de tartışıyor.
Ahmet Hakan o kadar güzel anlatmış ki….
Sorun yok:
İhaleleri yine sen vereceksin. Köprüleri yine sen yapacaksın. Meydanları yine sen tanzim edeceksin. Yasaları yine sen çıkaracaksın. Eşsiz mimari bilginle anıtları yine sen dikeceksin. Milletvekillerini yine sen seçeceksin. Medyayı yine sen yönlendireceksin. İşadamlarını arayıp yine sen hesap soracaksın. Kararları yine sen vereceksin.
Önce bir rahat ol ve derin bir nefes al.
*
Bu “mesele”, öylesi bir “mesele” değil “usta”.
“Koltuk kapmaca” oynanmıyor burada…
Sen bakma sana “yandaş” yazılan yazarların yazıp çizdiklerine…
Sen bakma cesaret edip sana gerçekleri söyleyemeyen danışmanlarına…
Sen bakma sana hep “En iyisini siz bilirsiniz efendimiz” demekten başka bir şey demeyen dostlarına…
Onlar gerçeği söylemiyorlar ya da söyleyemiyorlar.
“Gezi Parkı” hareketi…
Seni sandıkta deviremeyeceğini anlayanların sokakta devirme hareketi değil.
Seni hazmedemeyenlerin hazımsızlık gösterme hareketi değil.
Karanlık şahsiyetlerin askeri tahrik edip elinden iktidarı almaya çalışma hareketi değil.
Senin yaşam tarzına karşı başlatılan bir hareket değil.
Senin inancına karşı yürütülen bir hareket değil.
*
Bu hareket…
Öyle zannedildiği gibi acayip karmaşık, çözülmesi çok zor, karanlık odaklı, hileli, desiseli, kökü dışarıda, CHP’li, İP’li, empati yoksunu bir hareket de değil.
Çok basit bir hareket bu…
Çok yalın, çok anlaşılır, çok net, çok şeffaf, çok çocuksu, çok naif, çok hesapsız, çok gelişigüzel bir hareket.
*
“Usta”… Sokaklara çıkan o çocuklar var ya o çocuklar… Sana şunları söylüyorlar:
Beni rahat bırak.
Parkta nasıl oturacağımla, metroda nasıl davranacağımla, nasıl yaşayacağımla, nasıl konuşacağımla, nasıl giyineceğimle, nasıl düşüneceğimle, nasıl yiyip içeceğimle ilgili saygılı ya da saygısız fikir beyan etme.
Beni azarlama… Üst perdeden konuşma…
Sen bizim babamız değilsin… Bize babalık raconu kesme.
Tut ki babamızsın… İki çocuğuna bile sözünü geçiremeyen aile babaları ortadayken, sen 75 milyon çocuğa nasıl söz geçireceksin?
Biz nasıl senin yaşam tarzına saygı gösteriyorsak, sen de bizim yaşam tarzımıza saygı göster.
İlk dönemler belirli sınırlar içinde kabul edilen, hatta bazen hoş karşılanan “Kasımpaşalı/delikanlı” üslubun, artık “Kasımpaşalı/delikanlı” üslubu olmaktan çıktı… Çünkü bu üslubu artık kendi haklı davanı savunmak için değil, hak arayanları rencide etmek için kullanıyorsun.
Bin türlü anlayışı, bin türlü inanışı, bin türlü kıyafet tarzını, bin türlü eğlence biçimini, bin türlü ahlak telakkisini, bin türlü tarih algısını, bin türlü rengi, bin türlü çiçeği tek bir potada eritemezsin. Bunu herkes istese bile yapamazsın… Teknik olarak yapamazsın… Vazgeç.
Sevdiklerime saygı göster.
“Ayyaş” deme, “alkolik” deme, “çapulcu” deme, “Bunlar ideolojik” deme.
Bir kişi, tek bir kişi hem mimari dehası, hem ahlak filozofu, hem meydan düzenlemecisi, hem Ortadoğu fatihi, hem gündem değiştirme şampiyonu, hem tıp doktoru, hem sosyal mühendislik gurusu, hem din âlimi, hem tarih bilgini, hem bağımlılık uzmanı, hem 75 milyonun yaşam koçu, hem de televizyon eleştirmeni olamaz… Olmaya kalkarsa bir yerde arıza çıkar. Vazgeç bu sevdadan.
Sana artık ancak Reuters muhabiri seni kızdırabilecek soruyu sorabiliyor… Medyayı baskı altına almaya çalışma… Bırak medya özgürce görevini yapsın.
“Ben karar verdim, olacak” deme… Sandıkta aldığın tüm oyları, sana beş yıl boyunca aklına eseni yapman için verilmiş genel bir vize olarak değerlendirme…
İnat etme, müzakere et… Nefret ettirme, sevdir… Cepheleştirme, kaynaştır… Dediğim dedik deme, esnemesini bil… Sadece sana oy verenlerin başbakanı olma, oy vermeyenlerin de başbakanı ol…
Bize gaz sıkma… Bize gaz sıktırma…
Tertemiz bir öykü
GELİN hatırlayalım:
BİRİNCİ GÜN: Öyle yalnızdılar, öyle azdılar, öyle desteksizdiler, öyle umutsuzluk içindeydiler ki Gezi Parkı’nda… Dozerlere karşı hiçbir şey yapamayacak gibi duruyorlardı. Sırrı Süreyya’nın dokunulmazlığı da olmasa dozerler ezip geçeceklerdi.
İKİNCİ GÜN: Gece boyu orada kaldılar… Sabaha karşı en savunmasız oldukları anda hilal hareketiyle daldı polis Gezi Parkı’na… Gazlar, çadır yakmalar, hoyratça uzaklaştırma çabaları falan…
ÜÇÜNCÜ GÜN: Yine şafak baskını… 1 Mayıs’ı halletmiş, Emek’te ödün vermemiş bir anlayış Gezi Parkı’nda mı yenilecekti? Var gücüyle geldi üstlerine polis… Gaza boğdu ortalığı… Kuşlar bile kaçtı… Çevreledi parkı polis… Zafer onlarındı.
DÖRDÜNCÜ GÜN: Üçüncü gün bu zalimlik, orada olmayanların vicdanlarını öyle bir rahatsız etti ki biber gazı korkusu, polis korkusu falan bir tarafa bırakıldı… Korku duvarı aşıldı… Herkes Gezi’ye koştu… Kimseyi tutmak mümkün olmadı…
BEŞİNCİ GÜN: Gezi Parkı’na girmeyi bile yasaklayanlar, bırakın Gezi Parkı’nı, “dokunulmaz” kıldıkları Taksim’i bile açmak zorunda kaldılar…
Sonrasını biliyorsunuz zaten…
Polis çekilince şenlik başladı.
*
Tertemiz bir öyküdür bu…
Öyle temizdir ki…
Vandalların, lümpenlerin, saldırganların, yakıp yıkanların, kaostan yararlanıp provokasyon çıkarmak isteyenlerin, “Keşke birkaç kişi ölse” diyen sapıkların, olayları saptırmaya çalışanların, durumdan yararlanıp öyküyü kendinin kılmak isteyenlerin kirletemeyecekleri kadar temizdir.
Zor tutulan yüzde 50’ye dair
Evde zor tutulan yüzde 50 ile sokağa çıkan yüzde 50 arasında hiçbir irtibat kalmadı mı?
Evde zor tutulan yüzde 50 ile sokağa çıkan yüzde 50 arasında kız alıp vermeler, akrabalıklar, komşuluklar falan da mı yok?
Bir kardeşten biri sokağa çıkan yüzde 50’den, öbür kardeş evde zor oturan yüzde 50’den değil mi? Yok mu böyle bir şey? Kürt sorununu “Kardeş kavgasına son veriyoruz” diyerek kararlılıkla çözmeye çalışan irade, yeni kardeş kavgası tehdidiyle mi iş görecek?
Evde zor tutulan yüzde 50, azıcık serbest bırakılıp sokaklara çıkınca ne diyecek? “Daha fazla gaz sıktır başbakanım, daha fazla faz sıktır” mı diyecek? Evde zor tutulan yüzde 50’nin bu denli vicdansızlaştığı mı varsayılıyor?
Başbakan evde zor tutulan yüzde 50’nin başbakanı da, sokağa çıkan yüzde 50’nin başbakanı değil mi?
Evde oturan yüzde 50 niye zor tutuluyormuş? Sokağa çıkan yüzde elli, evde oturan yüzde 50’nin yaşam tarzına, inancına, giyimine falan mı itiraz ediyor?
Yüzde 50’ler hep çantada keklik olarak mı görülüyor? Sen ne yaparsan yap yüzde 50 hep itiraz edecek, sen ne yaparsan yap yüzde 50 hep arkanda duracak… Bu mudur yani? Hiç mi geçişkenlik yok? O yüzde 50’den bu yüzde 50’ye, bu yüzde 50’den o yüzde 50’ye kayılamıyor mu?
Sokağa talepler için çıkılmaz mı? Yüzde 50 talepler için sokağa çıkıyor… Peki evde oturan yüzde 50 hangi taleplerle çıkacak sokağa? Ne yani? “Öbür yüzde 50 talepleri için sokağa çıkmasın” diye mi sokağa çıkacak?
Evde oturan yüzde 50 de sokağa çıkan yüzde 50 de feraset sahibidir, arıza çıkarmaz, birbirleriyle çatışmaz ama yüzde 50’si adına konuşan maalesef aynı ferasette değil.
Bir toplumsal hareket karşısında sosyolojiyi devreye sokmak yerine yüzdelik hesapları devreye sokmak da neyin nesi?
Ne iş?
EĞER izi tozu kalmamış tarihi yapıların yeniden ihyası gerekiyorsa başta Vatan Caddesi’ni genişletmek amacıyla Menderes’in yıktırdığı sayısız tarihi cami olmak üzere yıkılan bütün tarihi camilerin ihyası gerekmiyor mu? Kışlayı ihya etmeye çalışanlar, neden tarihi camileri ihya etmeyi akıllarından bile geçirmiyorlar? İlle de işin ucunda rezidans, otel ya da AVM mi olmalı?
Ne iş?
Her şeyi anlatan bir şey
ÇOK ama çok önemli bir detay…
Başbakan Erdoğan şöyle dedi:
“CHP’liler Kadıköy’de miting yapacaklardı, sonradan vazgeçip Beşiktaş’ta toplanmaya karar verdiler. Dedim, bırakın bakalım yürüsünler, kontrol altında götürün yürüsünler, ne diyecekler bir görelim”.
*
Soruyorum:
Eğer Kadıköy’deki mitingi bırakıp Beşiktaş’ta toplanmak yasal ve hukuka uygun bir haksa, yetkililer bu hakkı verip vermemeyi Başbakan’a neden soruyorlar?
Eğer Kadıköy’deki mitingi bırakıp Beşiktaş’ta toplanmak yasal ve hukuka uygun bir hak değilse Başbakan bu gayrimeşru harekete neye dayanarak izin veriyor?
yaz-gi 