Bu sene de bayramı annemle beraber geçiririz diye planlamıştım. Evimiz de sakin, huzurlu, sağlıkla, geçen seneki gibi..Ama olmadı, anneciğimi Nisan ayında kaybettim. Bu annemsiz ilk bayramım. Planladığım gibi İstanbul’dayım. Bayramın ilk günü onu ziyarete gittim. Her zaman evine aldığım çiçekleri bu sefer mezarına götürdüm. Mezarlık kalabalıktı, gürültülüydü, bayramda mezarlıkta olmak çok da iyi bir fikir değil gibi.  Ben adet olsun diye değil, annem ile olmak için gitmek istemiştim. Ama o ortamda zor.Onunla en çok kendi kendime iken konuşabiliyorum, duygularımı, anılarımı paylaşabiliyorum. Kendimi çok yorgun hissederek eve döndüm, geçen sene beraber geçen Bayramımızı  yazmışım. Onu okudum, ağladım, anımsadım, nurlar içinde yatsın. Zor günlerimiz de çok oldu, ama güzel günlerimiz anılarımız da çok. Onları hatırlamak, gülümserken ağlamak, ağlarken gülümsemekten başka,  bu ara yapılacak çok fazla bir şey yok.Bayramlar sevdiklerimizle bir arada çok daha güzel anlamlı, telefonla bile olsa arayabilmek, sesini duymak, ya da aranılmayı  beklemek… Her geçen sene bunun kıymetini daha çok anlıyoruz.Geçen seneki yazımı tekrar paylaşırken; Herkese sağlıkla, sevdiklerinle, sevgiyle, huzurlu bir Bayram diliyorum.

Bir bayram daha geçti, çok özel, sakin, huzurlu, bir bayram yaşadım. Bayramdan iki gün önce Bodrum’dan istanbul’a döndük. Bayram’da annemle olmak için.Şehir boştu, çok sıcaktı, sokaklar, arabaların içi sanki alev alacak gibiydi. Ama evler huzurlu serin. Arife ve bir  öncesi bayram hazırlığı ile geçti;  evimiz için  alışverişler; taze çiçekler, yapma çiçekler, çikolatalar, cezeryeler,yemeklik ve ikramlık  taze sebzeler,meyvalar, salatalar, etler, balıklar….Annemin bayram da giyeceklerini hazırladık, yeni giysiler de ekledik. Onunla baş başa geçireceğimiz günlere hazırlandık. çünkü yardımcımız da bayram iznine çıktı, kardeşim  de ben gelince evine döndü.Gelecek gidecek kimsemiz de olmadığını biliyorduk, çünkü tüm yakınlarımız,  bayram tatili diye uzaklardaydı.Uzaklarda olan ben de onunla baş başa bayrama hazırlanıyordum.Kimse gelmeyecek de olsa bayram için gönlümüzce hazırdık.Evimiz, yemeklerimiz, ikramlıklarımız, giysilerimiz, hepsini hazırladık, gözden geçirdik.Sanki annem ve ben bayramcılık oynayacaktık. Evlerimiz çok yakın; sabah kalkar kalkmaz hazırlanıp anneye gidiş, beraber güzel hafif ve sağlıklı kahvaltı. Sonra gazete sohbetleri ve çay keyfi, bazen de televizyona takılarak sohbet ettik.Ben çok az televizyon seyredenlerden, annemse TV seyretmeyi çok sevenlerden;  ben de annemin sayesinde, bazen onunla TV seyretmekten;  çok keyif alıyorum.Onun sevdiği programlarla onun dünyasını paylaşıyorum. Genelde anneler için haberler hava durumları öncelikli seyirler, bense her zaman tahammül edemiyorum..Hem seyrediyorlar, hem de dehşet saçan, haberleri tekrar tekrar dinleyip, anlatıp seninle de görüş birliğine varmak istiyorlar;  çok da üzülüyorlar.Bütün bu çeşit haberlerden uzak durmaya, annemi de uzak tutmaya çalıştım. Annemin bunların dışında severek izlediği benim de onunla olduğumda severek izlediğim  programları seçtik, bulduk.Bunlardan en güzeli seyahat programları, beraber dünyayı geziyoruz. Bayram da Dünyayı Geziyorum‘u  keyifle izledik. Dünyanın çok farklı, çok özel köşelerinde koltuklarımızdan kalkmadan, heyacanla gezdik.Hatta seyahat ediyor olsak bu kadar detay yakalayamayacağımız da hem fikir olduk.Annemin  sayesinde her zaman yeni  programlar keşfetmek de ayrı heyacan veriyor.. Bu sefer ki keşfim; Bloomberg’de Two Greedy İtailians.  İki İtalyan şef Antonio Carluccio ve Gennaro Contaldo bir yandan İtalyanın farklı yönlerini tanıtıyorlar,  bir yandan da o yörelere ait tariflerle yemek hazırlamanın keyfini ekrana taşıyorlar.Çok güzel bir program, hem hoşlanarak ve merakla seyrettiğim  yerlerde geçiyor, hem de severek yapıp, yiyebileceğim  cinsten yemekler.Nadir TV seyreden ben bile seyredilecekler listeme ekledim.Yine kendi kendime iken seyretmediğim; ya da vakit bulamadığım; magazin programları, şehir, sosyete, ünlülerden  haberler, onlarla röportajlar, ve ille de yarışmaları annemle çok zevk alarak seyrettim. İstanbul’un, Bodrum’un Alaçatı’nın en top köşelerinde dolaştık.. Yine bu bayram Ajda Pekkan-Muazzez Abacı konserinin TV’den yayınını ve hazırlıklarını keyifle dinledik, izledik.Üzüntülerimiz, sıkıntılarımız, sağlık sorunlarımız da  vardı tabii, mümkün olduğunca yok saymaya, anlık , günlük önlemlerle çözmeye çalıştık. Her gün uğrayan hemşireyi bayram misafirimiz gibi ağarlamak istedik.Bayramda konuk edebileceğimiz tek alternatifimiz; kocaman aşkımı bir gün kahvaltıya bir gün kahveye, bir günde bayram yemeğine çağırarak değişiklik yaratmaya çalıştık. Yemeklerimiz de her öğün farklı özenli  menüler hazırladık. Beğendili, pilavlı tas kebapları, fırında balıklar, taze sebzeler, salatalar yaptık. Annemin tarçınlı elmalı paylarından  pişirip, evin çok güzel tarçın elma kokmasını sağladık.Evet her anımız çok güzel, heyacan serüven dolu izlemelerle,sohbetlerle, güzel kokular, lezzetlerle geçti. Her gün farklı giysilerimizi giydik.Telefonlarımızı sevgiyle açtık. Tüm sevdiklerimizi sosyal medyadaki fotoğraflarından takip edip, kendimizi onların yanında, onlarla gibi hissettik,mutlu olduk. Annem öğle sonrası istirahat ederken;ben de Kalamış’da bol, bol yüzdüm, İstanbul’da kalan arkadaşlarımızla, dostlarla buluştuk, bayramlaştık. İlk gün büyük aşkımız Mehmet bizle oldu; onunla sakin sakin, uzun uzun sohbet ettik, küçük prensim bayram fotoğrafları gönderdi, biz de ona bizim fotoğraflarımızı çekip gönderdik; ve çocukluğumdan beri yapmayı en çok sevdiğim şeyi yapıp bol bol kitap okudum.Bayram kitabım KürşatBaşar’ın Yaz‘ı oldu. Çok severek okudum. Evet çok özel, çok güzel bir bayram daha böyle geçti; tanrıma binlerce kere şükrediyorum bu güzel anlar, günler için. Sizlerin de bayramı çok güzel geçmiştir, inşallah diyorum. Sevgiyle kalın, geçmiş bayramınız kutlu olsun.

Babalar günü kutlarken;………..

Babama daha çok benzerdim. Her şeyiyle değil, ama yapısal benzemelerimiz,  çoktu. Bazı huylarımız da çok benzerdi. Çok uzun yıllar oldu babamı kaybedeli ama sanki daha dün gibi, her yaşadığımız, paylaştığımız. Babam güzel sofraları, misafiri çok severdi. Her zaman çok şıktı, itinalı idi,  sabah akşam tıraş olurdu, evde hasta, istirahatte olduğu günlerde bile pantolonu, gömleği ve  kıravatının üzerine  şık robe de cahambre giyerdi. Boynuna ipek fular koyardı.Annem  de babam da bir gün bile özensiz, olmadılar..Her sabah en erken saatlerde kalkıp giyinip, güne başlarlardı, hiç bir zaman ev halleri olmadı.Hep iyi giyimli, bakımlı ve şıktılar. Hatta babam sabah ayrı traş olur, akşam yemeğe oturmadan ayrı traş olurdu…Gezmeyi, seyahati, hayatı da çok severlerdi. Babam tarihe çok düşkündü, çok fazla  fıkra bilir, ve çok güzel anlatırdı.Hem de her zaman herkesin her yaşın seveceği dinleyeceği, eğlendirirken düşündüren fıkralardı. Seni ani kaybettik, büyük şok yaşadık, hiç hastalanmadan, acı çekmeden ani bir ölüm seni bizden ayırdı, keşke daha uzun seneler yaşasaydın, beraber olsaydık… Baba kız özel sevgisi bizim için  de geçerli idi. Ölümünün ardından uzun zaman, her aklıma geldiğinde saatlerce kendimi tutamaz ağlardım. Çok çalışkan, çok hareketli, çocuklarını ailesini, gezdirmeyi çok  seven bir baba idin. Seninle babalar günü anımız yok, hatırlamıyorum, o zamanlar böyle popüler kutlamalar yoktu galiba… Ama hayatta olsaydın, yine nasıl şık giyinir, hazırlanır, anneme sevdiğimiz yemekleri hazırlatır bizi beklerdin… diye düşünüyorum. Sana özel günlerde bir hediye alacağımız zaman, bana değil, soframa bir şey al derdin. Ben de özellikle bu konularda sana çekmişim. Şık sofraları, değişik sunumları çok seviyorum, seni hep güzel, şık, itinalı, halinle, misafirlerimiz, özel gezmelerimiz, programlarımızla  hatırlıyorum. Canım babacığım, nurlar içinde ol, babalar günün kutlu olsun….Anneciğim, sana da en güzel sevgilerimle…