İki senedir yazmaya fırsat bulamadığım, Peillon anılarımı bu gün arkadaşlarımla sohbette, hatırlayıp konuşunca artık bir an önce yazmalıyım, dedim. İki sene önce Cote D’azur tatilimizde sevgili yol arkadaşlarımız, gezimize çok güzel bir sürpriz program eklemişlerdi. Nice’e 20 dakika mesafede tepelerde, ortaçağdan beri bozulmadan kalmış tam bir provance köyü; Peillon’da çok özel bir gurme restoran ve otelde kaldık…
Anayoldan Nice’e girmeden Peillon’a giden yola saptığımız andan itibaren heyecanlıydık. Çünkü otelin, köyün fotoğraflarını görmüştük, ve tepeye çıkan yol muhteşemdi. Tek arabanın zorla döne döne çıkabildiği yol, üstelik çift yönlüydü. Zirvedeki köy yolunda aslında muhteşem manzaraya bakmak, şaşırtıcı olduğu kadar ürkütücü, ve yükseklik korkusu olanların bakamayacağı kadar da dikti…Yolumuzun üstünde muhteşem bir provance köyü, ve köyün gürme otelinde bir gün geçirmek gerçekten çok hoş bir programdı…Köy de 1600 yıllarından kalma evler, ve tepede bir kilise vardı.Hiç biri bozulmadan; günümüzde de kullanılır halde idi. Araba yolu ne kadar dik ve dar ise, köyün içinde yürüyerek çıkılan yollar da daha dik ve dardı…
Otelimiz köyün girişinde , köye bakan odaları ve restoranı ile çok güzeldi. Oradaki çoğu yer gibi bu güzel oteli işletenler, ve de aynı zamanda otelin ahçıları bir baba oğul olduğunu otele vardıktan sonra öğrendik. Oteli keşfedip, odalarımızda biraz istirahat ettikten sonra heyecanla akşam yemeği için restorana indik. Çok şık, sıcak samimi kendini bir evde konukmuş gibi hissettiren ve yöreye uygun döşenmiş odalar ve otel gibi restoranda çok sevimli ve güzel döşenmişti. Ortada sadece siparişlerimiz için bize bilgi veren, menüleri anlatan şef garson ve yardımcıları vardı. Usta ahçılarımızı henüz görmemiştik, ve oldukça merak ediyorduk…
İşte başarılı baba oğul ahçılarımız Christian & Thomas Millo
Özellikle ben…Böyle sıcak samimi bir yerde sanki menüleri ahçılarımızdan dinlesek daha iyi olurdu diye içimden geçirdim, ama böyle de daha merak uyandırdıkları kesindi.
Provance mutfağının tüm özelliklerini yöresel ot, sebze ve av hayvanlarını kullanarak, mevsime göre değişen menüler ile nasıl hazırladıklarını şefimiz anlattı. Her gün, her hafta aynı menüyü bulmak mümkün olmuyormuş… Olması gerektiği gibi…Provance mutfağında hem İtalyan hem Fransız mutfaklarının etkisi var. Uzun yıllar Fransızlar ve İtalyanlar bu bölgede beraber yaşamışlar. Sonradan ayrılsalar da hala bu bölgede yaşayan İtalyan aileler mevcut.. Ayrıca provance kültüründe Fransızlar kadar etkileri var…Bölgede bol bol şarapçılık yapılıyor, üzüm kadar, elma ve erik şarapları da çok ünlü, lezzetli ve farklı..
Yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz; kabak çiçeği mücveri diyebileceğimiz, otlar, patlıcan ve domatesle yapılmış biraz bizim mücverimize benzeyen, üzerine file badem de ilave edilmiş çok güzel çeşitlerden biriydi.
Bölgede bizim menümüzde de olan kuzey Afrika orjinli yabani tavukları berçleri de önemli yer alıyor… Bizim yabani tavuğumuzun (berç) yanında kiraz ve bazı kök sebzeler vardı.. Pişirilirken şarap da ilave edilmişti.Otlar sebzeler bizim akdeniz mutfağımızı andırıyor, ama yine farklılıklar da çok..Biz de otlar daha çok kavrulup, sotelenip daha sade yeniyor, onlarda daha mücver gibi, ya da sebzeli kiş gibi benzetmeler yapacağım çeşitler vardı. Başlangıç olarak seçilen kızarmış soğanlı minik ekmeklerin yanında kendi bahçelerinin portakal şarabı ikram edildi… Her yemeğe de yörenin meyvelerinden yapılan farklı şarap eşlik etti. 
Aslında tüm yediklerimiz içtiklerimiz ya kendi bahçelerinin ya da köyde yetiştirilen taze üretimlerdi…Bizim Polonez Köy otelleri de eskiden böyle menüler ile misafirlerini ağırlardı, son zamanlarda gitmediğim için bilmiyorum…İşte böyle güzel bir masada çok keyifli; seçimlerimizi tadalım diye başlayıp kendimizi alamayıp çok yedik tabii. Yemeğin sonunda yediğimiz tatlımız, annelerimizin çocukken yaptığı vişneli ekmeklere benziyordu… Hep bize ev gibi hissettiren otelimizin ve restoranımızın ahçıları ile tanışmayı bekledik, ama akşam yemeğinde değil ertesi sabah kahvaltıda buluşup sohbet etme fırsatımız oldu. Sabah da yine yöresel lezzetlerle donatılmış kahvaltımızı bahçede yapıp bu güzel köyü gezmeye çıktık…Auberge de la Madone‘da çok keyifli bir gece ve gün geçirdik… Hiç unutamayacağımız anılarımız oldu… Teşekkürler Raffi, teşekkürler Arlet… iyiki varsınız…iyiki arkadaşımızsınız…Yolunuz o bölgeye düşerse belki sizde bu güzel otel ve başarılı ahçıları ile tanışmak istersiniz… Sevgiler,sevgiler…
Yerlerini açalı üç sene olmuş. Hem mimarlık yapıyorlar, hem kafelerini pansiyonlarını işletiyorlar..Ada da restorasyon işleri yapıyorlarmış, önce kendi yerlerini kiralayıp, biraz da ilk işleri ve örnek olarak restore etmişler, sonrada mini misafir evi ve kafe olarak çalıştırmaya başlamışlar.. 
More Cafe Pansiyon yaz kış açık, Deniz ile Hüseyin de ada da yaşıyorlarmış. İşlerine yakın evleri varmış.Deniz’in adalı olan anneleri de onlara yardımcı oluyormuş. O da kahvaltı servisleri var. Minik bahçeli yedi odalı çok şirin bir yer.. More Cafe & Pansiyon’un içi de yansıttığı dönem gibi döşenmiş… Ayrıca Deniz pasta, kek kurslarına gidip diploma almış, güzel pastalar, kekler yapıyor..Adayı çok seviyorlar, adayı yaşatmak istiyorlar, sonunda da hem idealleri, hem mesleklerini yapabilmek için de turizmci oluyorlar. Hiç bilmedikleri bir işte başarılı olmaya çalışıyorlar. Nasıl güzel bir yol seçmişler. Deniz ayrıca İTÜ mimarlık tezi olarak da Heybeliada Rum İlkokulunun restorasyon projesini yapıyor. Vakıf onaylarsa projeyi kullanacakmış. İki genç pırıl pırıl insan, ada için, adayı yaşatmak için ne güzel bir uğraş başlatmışlar… Sevdikleri yerde yaşıyorlar, uğraşıyorlar, mesleklerini yapıyorlar, ve ikinci bir işi de en iyisi ile yapmaya çalışıyorlar.
Özellikle yazın ve hafta sonları yoğun olan adada kışın da diğer işlerinine ağırlık vererek iş ve yaşam dengesi kurmuşlar. Ayrıca mekanda yaz kış yoga dersleri veren bir karı koca ile de anlaşmışlar. Çok tatlı da bir köpekleri var. Çoğu köpeği olan arkadaşım böyle bir tatile giderken hep köpekleri nereye bırakırız sorunu yaşıyorlar. Burada ona da uygun koşullar hazırlanmış. Güzel değil mi? Deniz ve Hüseyin ile tanışınca anladım ki dışarıdan göründüğü kadar şeker, güzel bir yer… İçi dışa yansımış…Bu güzel mekanı, idealist mimar girişimci çifti sizlerle de paylaşmak istedim. Belki bir hafta sonu uğrarsınız.. Ya da hafta arası olabilir, bir iki gün işlere ara verip adada olmaya ne dersiniz?
Son derece sakindim. Bunda belki de son sekiz aydır yaptığım, doğru nefes alma tekniklerinin de faydası vardı. İçeri girip alet çalışmaya başlayınca da kendimi iyi hissettim. Çünkü son derece havadardı. Hiç nefes problemim yoktu. Sonra yavaş, yavaş merakla gözlerimi açtım…Gördüm kü, dışarıdan bakıldığı gibi ürkütücü değil, karanlık değil, yattığım yer rahat.. Sonuna kadar bu rahatlıkla da devam etti, süreç kolaylıkla geçti bitti. Senelerdir çektiğim korkular çok yersizmiş…Bunu hemen paylaşmak istedim… Çünkü çevremde benim gibi çok korkanlar, kaçanlar var. Evet benim gibi hissedenlere özellikle anlatmak istedim. Dışarıdan göründüğü gibi değil, son derece rahat, havadar, ve kolay olan birişlem… Hiç gözünüzde büyütmeyin. Önce kendinizi hazırlayın. Girince zaten kolay… Günümüz de emarsız hayat yok, bir vesileyle hemen hemen herkes bu aletle tanışıyor, bana güvenin, hiç korkulduğu gibi değilmiş…Sevgiler, sevgiler…
Bu şifalı bitki, bostan hindibası, güneyik gibi yöresel isimlerle de anılır ve vücut için birçok faydası vardır. Bitkinin bilinen ve en etkili özelliklerinden biri karaciğere çok faydalı olmasıdır. Karaciğerinizin sağlıklı olması ve karaciğer hastalıklarının önlenmesi için mutlaka tüketilmelisiniz. Eski zamanlarda bile karaciğeri toksinlerden arındırdığı ve kanı mikroplardan kurtardığı düşünülüyordu. Halsizliği yok edici, ateş düşürücü, direnç arttırıcı özellikleri de bulunan bu şifalı ve faydalı bitki ile safra kesesini hastalıklara karşı korumak da mümkündür. Dişlere de fayda sağlar. Kalbe iyi gelir.
yaz-gi 