Scent of A Woman-Kadın Kokusu

Çok severek izlediğim harika filmlerden biri daha;dün akşam tekrar izleme şansım olunca hemen sizlerle de paylaşmak istedim. Sevgiler, sevgiler…

Scent-of-a-Woman

 

 

Yönetmen Martin Brest
Yapımcı Ovidio G. Assonitis
Martin Brest
G. Mac Brown
Ronald L. Schwary
Senarist Giovanni Arpino
Bo Goldman
Oyuncular Al Pacino
Chris O’Donnell
James Rebhorn
Gabrielle Anwar
Philip Seymour Hoffman
Todd Louiso
Müzik Thomas Newman
Yapım yılı 1992, ABD
Çıkış tarih(ler)i 23 Aralık 1992 (ABD)
19 Mart 1993 (Türkiye)
Süre 157 dakika
Dil İngilizce

images (9)Kadın Kokusu (Scent of a Woman) Al Pacino‘ nun en iyi erkek oyuncu Oscarını kazandığı 1992 yapımı filmdir. Al Pacino bu filmde emekli olmuş kör bir subayı kendi dünyasından izleyicilere sunmaktadır. Film,Oscar Ödülleri’nde en iyi görüntü, düzenleme, en iyi aktör dallarında aday gösterilmiş, en iyi aktör ödülünü Al Pacino ile kazanmıştır.

Konusu

Bir kolej öğrencisi olan Charlie, paraya ihtiyacı olduğundan kör bir adama, bir nevi “bebek bakıcılığı” yapmaya razı olur ama iş, umduğu kadar basit olmayacaktır. Çünkü Emekli Yarbay Frank Slade’in haftasonu için çok özel bir planı vardır.

Bu plana yolculuk, kadınlar, iyi bir yemek, birinci sınıf şarap, tango, limuzin ve ne yazık ki, bir de 45’lik dahildir. İşin kötüsü, bunları yaparken Charlie’yi yanından ayırmaya da hiç niyeti yoktur.

indir (7)NOT

Al Pacino canlandırdığı karaktere hazırlanmak amacıyla 6 ay körler okulunda yaşamış, film çekimlerinde devamlı sabit bir noktaya baktığı için gözleri zarar görmüş ve gözlük takmaya başlamıştır.

Al Pacino’ nun unutulmaz bir karakter çizdiği film, aslında, Dino Risi‘nin yönettiği 1974 yapımı İtalyan Profumo di Donna’nın yeniden çekimi.

 

Out Of The Africa-Benim Afrikam

Olağanüstü bir film; 7 Oscar, 3 BAFTA ve 3 Altın Küre ödülünün de bulunduğu tam 22 ödül almış, 17 ödüle de aday gösterilmiş.Defalarca seyrettim, CD sini senelerdir, dinlerim. Görseller müthiş, Afrika’yı yaşamanın gezmenin en güzel şekli.Oyuncular en sevdiklerim. Film çevrileli neredeyse  20 sene olacak.Dün gece; yine bıkmadan merakla tekrar seyrettim. Kimisine göre sıkıcı, ama ben hep sevdim, beğendim, sizlere de gönülden tavsiye ederim.

 178-430x6001

Benim Afrikam

Benim Afrikam, 1985 ABD yapımı otobiyografik filmdir. Özgün adı Out of Africa olan film Mart 1987‘de Türkiye‘de sinemalarda gösterilmiştir.

Film, Isak Dinesen takma adıyla yazan Karen Blixen‘ın 1937 yılında yayımladığı kendi anılarına dayanan Out of Africa, Shadows on the Grass (Otlakların Gölgeleri) ve Letters from Africa (Afrika’dan Mektuplar) adlı üç otobiyografik kitabı ile Judith Thurman’ın Isak Dinesen: The Life of a Storyteller (Isak Dinesen: Bir Öykücünün Yaşamı) ve Errol Trzebinski’nin Silence Will Speak (Sessizlik Konuşacak) adlı biyografi kitaplarından uyarlanmıştır. Senaryosu Kurt Luedtke tarafından kaleme alınan filmi Sydney Pollackyönetmiştir.[2]

Film, aralarında 7 Oscar, 3 BAFTA ve 3 Altın Küre ödülünün de bulunduğu tam 22 ödül almış, 17 ödüle de aday gösterilmiştir.

18872037.jpg-r_640_600-b_1_D6D6D6-f_jpg-q_x-xxyxx

Özet

Danimarkalı bir soylu olan Karen Blixen (Meryl Streep),barones ünvanı için Bror Blixen (Klaus Maria Brandauer) ile evlenerek kahve yetiştiriciliği yapmak üzere Afrikaya yerleşirler.Yıl 1913 ‘tür ve Afrika büyük ölçüde Avrupalıların sömürgesi durumundadır.Kocasının kendisini ihmal etmesi ve aldatması Karen’i sürekli yanlızlığa iter.Bu arada maceracı avcı Denys Finch Hatton (Robert Redford) la tanışır ve ona aşık olur.

Oyuncu Kadrosu

Aktör/Aktris Rolü
Meryl Streep Karen Blixen
Robert Redford Denys Finch Hatton
Klaus Maria Brandauer Bror Blixen / Hans Blixen
Michael Kitchen Berkeley Cole
Malick Bowens Farah
Suzanna Hamilton Felicity

Aldığı ödüller

  • 1986 yılında tam 11 dalda Oscar ‘a aday gösterildi.Bunlardan 7 ‘sini aldı.
  • Akademi Ödülleri dışında 22 farklı ödülün daha sahibi oldu.17 ayrı ödüle de aday gösterildi

Filme verilen Oscar ödülleri şunlardır;

  1. En İyi Film Akademi Ödülü : Sydney Pollack (Yapımcı olarak)
  2. En İyi Yönetmen Akademi Ödülü : Sydney Pollack (Yönetmen olarak)
  3. En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü : Kurt Luedtke
  4. En İyi Sinematografi Akademi Ödülü : David Watkin
  5. En İyi Sanat Yönetmeni : Stephen B. Grimes ve Josie MacAvin
  6. En İyi Orijinal Şarkı Akademi Ödülü  : John Barry
  7. En İyi Ses Akademi Ödülü  : Chris Jenkins ,Gary Alexander ,Larry Stensvold ,Peter Handford

Filmin Müziği

Filmin Soundtrack albümünde şu parçalar bulunuyor;

1 “Klarnet ve Orkestra için Konçerto(K.622)”
Wolfgang Amadeus Mozart
The Academy of St. Martin-in-the-Fields
Orkestra yönetmeni: Neville Marriner

2 “La Majör Sonat (K.331) ‘Rondo alla turca
Wolfgang Amadeus Mozart
Yorum:András Schiff

3 “Keman ve Viyolonsel İçin Mi Bemol Senfonik Konçerto (K.364)”
Wolfgang Amadeus Mozart
Keman:Alan Loveday Viyolonsel:Stephen Shingles
The Academy of St. Martin-in-the-Fields
Orkestra yönetmeni:Neville Marriner

4 “Üç divertimenti (K.136,137,138)”
Wolfgang Amadeus Mozart
The Academy of St. Martin-in-the-Fields
Orkestra yönetmeni:Neville Marriner

5 “Auld Lang Syne”

6 “God Save the King”

Film Hakkında Notlar

  • Filmin uyarlandığı aynı adı taşıyan roman, Danimarkalı Barones Karen von Blixen-Finecke ‘nin (Romanı Isak Dinesen takma adı ile yazmıştır) ilk kez 1937 yılında yayımlanmıştır.Kitap 1914-1931 yılları arasında o zamanki adı İngiliz Doğu Afrikası olan Kenya ‘daki Avrupalı yerleşimciler ile yöresel kabilelerin ilişkileri fonunda bir aşk öyküsünü anlatır.

Monet’in Evi ve Muhteşem Bahçesi;

Empresyonizme; emprosyonist ressamlara, eserlere hayranlığım resim sanatına tutkum ile aynı anda başladı. 0nbeş onaltı yaşlarımdan itibaren evim, kütüphanem, bu grubun ressamlarının hayat hikayeleri ve eserlerinin yer aldığı kitaplarla doldu.Monet’de bu grubun en sevdiğim ressamlarından oldu. Her zaman sergilerinin takipçisi oldum. Bu sene de, dillere destan evine gitme görme şansım oldu.Güney Fransa ve Paris seyahatine çıkma kararı aldıktan sonra programıma mutlaka Monet’in evini de koymak istedim.

DSCF7201 copy

 

Sonra araştırınca Nevval Sevindi’nin   yazısı ile,daha da büyük arzu duydum ve   nasıl gidilir bilgisine de sahip olunca işim çok daha kolay oldu.En önemlisi de seyahat arkadaşlarım sevgili Raffi, Arlet ve kocaman aşkım da beni yanlız bırakmadılar.Bu harika günü önce Neval Sevindik’in yazısı ile sizlerle paylaşıyorum.Sonra da  bu muhteşem evi ve bahçeyi gördükten sonra okuduğum ve  anlattığı detaylarla beni şaşırtan Tülay Yıldız’ın Azgezmiş deki yazısı ile devam edeceğim.  İki yazıda da çok güzel anlatımlar var, beni çok etkilediler, sizlerin de beğeneceğinizi düşünüyorum. Aralarına da kendi çektiğim fotoğrafları koymayı da ihmal etmedim. Siz de resim sanatını ve empresyonizmi seviyorsanız, giderseniz çok mutlu olacağınızdan eminim; sevgiler, sevgiler…

DSCF7158 copy

 

Monet’nin Giverny’deki evini gezmek tablolarda yürüyüşe çıkmak gibiydi

Nevval SEVİNDİ
Monet’nin Giverny’deki evini gezmek tablolarda yür

Fransız ressam Claude Monet, 50 yaşında, ününün doruğunda Paris’e 80 kilometre uzaklıktaki Giverny’de bir kır evi inşa ettirdi. Sekiz dönümlük bahçesini yapay göl ve çiçeklerle cennete dönüştürdü. 36 yıl boyunca pek çok tablosunu burada yaptı. Ölümünden sonra Fransız Akademisi’ne bağışlanan ev 1980’den bu yana ziyarete açık. Yıl boyunca resim ve doğa meraklılarının akınına uğruyor.

DSCF7188

Paris’te, dini bir tatilden dolayı uzun bir hafta sonuna denk geldim ve boşalmış kent yerine empresyonist Monet’nin bahçesini seyretmeye karar verdim.
İnternetten tren biletinizi satın alabilirsiniz. Vernon’a bilet aldıktan sonra Saint Lazare Garı’na gidiyorsunuz ve peronda kalabalık turist gruplarıyla karşılaşıyorsunuz. Bir kahve almaya ayrılıp geri döndüğümde tren dolmuştu. Neyse ki bir yer bulup oturdum. Sonra gelen turistlerin ayakta bir saat gideceğini bilerek binmesi ilginçti.

OTOBÜS, TREN DOLUSU TURİST

İlk durak Montes La Jolie. Kent merkezi dışındaki semtlerin de imar denetimi altında olduğunu, 30 katlı bina yapılmadığını ve biri uzun diğeri kısa yapıların yan yana dizilmediğini seyrederek gidiyorsunuz. Abuk sabuk renklerde boyanmış veya hiç boyasız bina görmeniz zaten imkansız. Türkiye’de denetimci devlet düşman olarak görülür.Fransa’nın her yerinde devlet ve Fransız kimliği var. Bahçe içindeki evlerde, 4-5 katlı apartmanlarda kimse “özgür” mimar ya da yapsatçı olamıyor. Bu güneşli ülkede çatılar güneş panelleri, iğrenç depolar ve ıvır zıvırla görsel kirliliğe maruz kalmamış.
O nedenle Fransa toplam nüfusundan daha fazla turist alıyor her yıl.
Bunları düşünürken Vernon’a geldiğimiz anons edildi. Buradan otobüslerle Giverny’e gidiliyor. Gidiş-dönüş 6.50 Euro. Otobüsler ağzına kadar dolu, kuyruk kıyamet. Üç otobüs doldu taştı ve ayakta birçok yaşlı Amerikalı ile yola çıktık. 20 dakika sürecek bu yolculuk yeşil tarlalar, ağaçlıklar ve çiçekler arasından küçük bir köye geliyor.

YEŞİL PANJURLAR, NİLÜFERLER

Claude Monet’nin müze evinin önünde uzun bir kuyruk var. Yaklaşık bir saat beklemeden içeri giremiyorsunuz. Yeşil panjurlu evin kapısında dünyanın her yerinden insan bekliyor. Elle yapılmış dondurma satıyor bir genç kız, yanda sandviç satan yer hemen müşterilerle doluyor. Beklerken yemekle eğleniyor millet. En güzel görüntü çocuklar: Fransız kültürünün önemli bir ismi olan Monet’yi öğretmek için ana okulları 4-5 yaşındaki bebeleri getirmiş. Ellerinde Monet’nin resmi, önce cismen tanıyıp zihinlerine nakş ediliyor. Bizde 15 yaşındakileri bile çocuk gören ebeveynleri düşününce bu yavruları gezdiren öğretmenlere imrenerek baktım. Fransız kültürünü ve dilini hakkıyla öğretmeye eğitim sistemi diyorlar burada.

DSCF7163Ev ve bahçeden çok etkilendim, ama Nevval Sevindi’nin  anlattığı gibi yuva çocuklarını da çokça görmek de o kadar çok etkiledi, hemen fotoğrafladım.
İlkokul çocukları da kuyruklar halinde geçiyor yanımızdan. Paris’in tüm müze ve kültür mekanlarında çocuklar eğitimde. Neden bir Fransız diliyle, kültürüyle övünür; sanırım anlaşılıyor.indir (1)Yeşil kapıdan bilet almaya yaklaşınca evin girişinde kocaman bir Monet fotoğrafı “hoş geldin” der gibi. Dalgın bakışlarıyla şunu diyor bize yıllar öncesinden: “Hayatımdan ressamlığımı ve bahçeciliğimi çıkarırsanız hiçbir işe yaramam.”
Resimlerindeki olağanüstü çiçekler, nilüferler ve kadınlar bu yeşil evin bahçesinde yaşıyor. Monet biraz sonra gelecekmiş gibi… Göz alıcı renklerle, kokularla dolu bahçe birden önünüze sere serpe düşüveriyor. Sağda yemyeşil boyalı panjurlu evin sempatik varlığıyla her şey bir resme dönüşüyor aniden. İçerideki turistleri kafanızda ayıklayınca bir Monet tablosunda dolaşıyorsunuz.

ÇOCUKLAR USTAYLA TANIŞIYOR

Evin içinde hasır koltuk takımlarıyla sade ve rahat bir atmosfer var. Yazı masası, sehpalar, oymalı bir sandık, kitapların durduğu masa ve yanıbaşımda yine çocuklar. Öğretmenleri Monet’nin hayatını anlatıyor kısık bir sesle. Bağırış, çağırış yok.
Yatak odasında karısı ve çocuklarıyla fotoğrafları, pencereden şahane bir bahçe manzarası görünüyor. Yatağın başucunda karısı öldükten sonra evlendiği Madam Hoschede. Madamın ilk eşi, Monet’nin hamisi Ernest Hoschede varlıklı bir tüccarmış, lüks ürünler pazarlıyormuş. Modern sanata meraklıymış. Günlüğüne şunu yazmış: ”Oğlumu bugüne kadar mağazada bir hafta sürekli gören olmadı hiç, zaten her gününü bence Louvre‘da geçirmeli.”
Monet, 1876’da Ernest and Alice Hoschede çiftiyle tanıştı. Koleksiyoner Ernest Hoschedé, evi için dekoratif paneller sipariş etmişti. 1877’de iflas etmesi, empresyonist sanatçılara, özellikle de Monet’ye büyük bir darbe oldu. Hasta eşi Camille ve çocuklarını alıp, yazı geçirmek için Hoschede çiftinin evine yerleşti. Fakat misafirlik uzun sürdü. Ernest çoğunlukla Paris’teydi, sonra Belçika’ya kaçtı.

DUVARDAKİ JAPON RESSAMLAR

Claude ve Camille’in ikinci çocukları doğmuştu. İyice zayıf düşen Madame Monet tüberkülozdan öldü. Monet, onu ölüm yatağında resmetti. Camille’in ölümünden sonra Monet, Alice ile yaşamaya devam eder. Alice, kendi altı çocuğuyla birlikte Monet’nin çocukları Jean ve Michael’e bakar. Ernest ölür, 1892’de Monet’le evlenir.
Camille’in ölümünden sonra yas içindeki Monet, bir daha asla yoksulluk batağına düşmeme kararını verir ve en güzel eserlerini yaratmak üzere çaba harcamaya başlar.
Alice, ve Claude Monet çocuklarla beraber 1883’te Vernon’a ve sonrasında Giverny’e yerleşir.

2076986859_735e7ee651_b
Hayatlar akmakta bu sakin duvarların ardında…
Bütün duvarlar resimlerle süslü, sadece Monet tabloları değil. Onu ilk tanıyanlar için ilgi çekici derecede çok sayıda Japon resmi asılı duvarlarda. Hokusai (1760-1849), Sadahide (1807-1873), Utamaro (1753-1806) ve Kunisada’nın yaptığı çıplak, yıkanan Japon kadınlar… Hepsi olağanüstü. Monet’yi etkileyen Doğu’nun bu çarpıcı desen ve duyuşu.
Küçük bir dikiş odasından geçip merdivenleri iniyorum. Sapsarı bir yemek odası. Kocaman ve ferah. Duvarlarda resimler kıymetli tablolarla Japon resimleri kucaklaşmış gibi.
Yoshiku’nun hamamda yıkanan kadınları seyrediyor bizi. Çapkın bir gülüşle.
Mutfak mavi çinilerle süslü, masmavi bir bulut gibi renklendirilmiş. Kuzina bütün haşmetiyle sağda kapının yanında. Sanki anneannem gülümsüyor bana. Sarılsam mı acaba şu kuzinaya?
Ama ocakta ateş yok.
Şahane bahçede neler yok ki… Yapay gölün üstünde Japon köprüleri ve üzerinden sarkan beyaz ve mor salkımlar… Salkımlar… Rüya gibi.
Gölün üzerinde nilüferler… Ona saçlarını eğmiş salkım söğütler…
Monet’in favorisi olan süsenler, mor irisler, Japon irisleri ve zambaklar…
Kırmızı lalelere bakarken düşünüyorum Türkiye’de kimse ağaç, çiçek adı bilmez bu çocuklara çiçekleri öğretiyorlar.

SEVDİĞİ ÇİÇEKLERİN TOHUMLARI SATILIYOR

Monet kocaman bir endüstri artık. Sevdiği çiçeklerin tohumlarını, resimlerinden yapılmış kağıtlarla ambalajlayıp satıyorlar. Buralara ne güzel AVM yapılır abi, demeden yığınla para kazanıyorlar.
Ünlü tablosu “Giverny’de Bahçe” önümde aslı uzanırken daha bir anlamlı. Ya da “Suda Nilüferler” tablosu ışık oyunlarına boğulmuş yanımda dururken fotoğraf çekmek az geliyor. Bu hissi duymak harika!
İyi ki buradayım demek. Küçük Giverny köyü bahçeler içinde kafeleri, restoranları makul fiyatlarıyla yorgunluğunuzu alıyor.
Sonra empresyonistler müzesini gezip, Monet’nin mezarına gidebilirsiniz. Sade bir mermer Claude Monet’nin mezarı.
Rahat uyu mirasına iyi bakıyorlar.

BABASI BAKKAL OLMASINI İSTEMİŞTİ

Fransız izlenimci ressam Claude Monet (14 Kasım 1840 – 5 Aralık 1926), Oscar-Claude Monet veya Claude Oscar Monet olarak da bilinir. İzlenimcilik terimi, Monet’nin “İzlenim: Gün Doğumu” adlı resminden geliyor. İzlenimcilik, modern resim sanatındaki ilk büyük devrimci hareket. Monet, resimlerinde fırça darbeleriyle oluşturduğu değişik renklerde noktalarla istediği izlenimi uyandıracak renk ve ışık etkisini yaratmayı başardı.
Babası bakkaldı, oğlunun aile mesleğini seçmesini istiyordu. Annesi şarkıcı olan Claude, sanatı tercih etti. Le Havre’da ortaokula başladı. Önceleri 10–12 franga sattığı karakalem karikatürleriyle çevresinde tanındı. Manet, Degas, Renoir, Cezanne, Pissaro, Sisley gibi ünlü ressamlarla çağdaş ve dosttu.
Dramatik yaşamında iki eşinin ve oğlunun ölümünü gördü. 86 yaşında öldü.

Tülay Yıldız, Monet’in evinin detaylarını o kadar  güzel anlatmış ki ben de okuduktan sonra gördüklerimi tekrar hatırladım ve daha iyi değerlendirdim. İyi ki paylaşmış…

“Claude Monet’nin 43 yaşında Paris’ten ayrılıp Giverny’ye taşınma sebebi, 16 yaşında başladığı resim serüvenine yeni renkler katmak. 86 yaşında ölen Claude Monet’nin yaşamının tam ortasında yerleştiği Giverny, her insanın ömrünü uzatacak güzellikte ve düzende bir köy.

 

Sadece Monet’nin dillere destan bahçesi ve evi değil, köydeki tüm bahçeler ve evler inanılmaz güzellikte, her yer çiçeklerle bezeli. Tüm binalar sanki çevrelerindeki çiçeklerle yarış edercesine rengarenk boyalı. Bir sokağı döndüğünüzde karşınıza çıkan taş yapının pencere pervazlarının cam göbeği maviye, kapılarının koyu bir turuncuya, bahçe parmaklıklarının gül kurusu rengine boyalı olduğunu görüyorsunuz. Bahçedeki çeşit çeşit çiçekte de bu renklerin olması büyüleyici bir renk cümbüşü oluşturuyor.

Köyde ev sayısı kadar resim atölyesi var. Aslında, köyü gezerken “Böyle bir yerde yaşayıpta ressam olmamak imkansız” diye düşünüyor insan. Sokak kahveleri, küçük lokantalar, hep bu çok renk ve çok çiçek stilinde düzenlenmiş. Çevrenin güzelliği insanlara da yansımış olacak ki, akşam arabası ile işinden dönüp evine girerken gördüğünüz insanların yüzündeki mutluluk ışığı uzaktan bile seziliyor. 1840 yılında Paris’te doğan, 16 yaşında ilk sergisini açan, tuvale ışığı en iyi yansıtan ressam olarak ünlü Claude Monet işte böyle bir köyde yaşamının 43 yılını geçirmiş şanslı bir insan. Giverny ona zenginlik, mutluluk ve şöhret de getirmiş.

Sanatçının dönümlerce çiçek bahçesinin ortasında yer alan 10 odalı evi, köyün en büyük ve en güzel evi. Evi gezerken orada yaşayan insanın renk ve resim tutkusunu sezmemek mümkün değil. Tüm odalar birbirinden farklı dekore edilmiş ama duvarlardaki tablolarda ağırlık Uzakdoğu motifleri. Sanatçının ikinci kattaki yatak odasının neredeyse tüm duvarları camekan. Tamamen açılabilen bu pencerelerden bahçenin görüntüsünü kelimelerle anlatmak mümkün değil. Zemin kattaki atölyesi ise resme ilgi duyan herkesin yüreğini hoplatacak güzelikte. Yaklaşık 300 metrekare genişliğindeki atölye, tavanındaki dev bir pencereden aydınlanıyor.

Şimdi bu salon, sanatçının bir kısım orijinal eserlerinin sergilendiği ve hediyelik eşyalar, kitaplar ile afişlerin satıldığı alan olarak kullanılıyor. Tüm mobilyaları, duvarları hatta süs eşyaları bile sarı olan, pencerelerinden bahçenin tüm güzelliği seyredilebilen koskoca yemek odasında, yemek yemeye ve şarap içmeye düşkün olduğu yapısından da belli olan sanatçı, bir çok davet vermiş. Yemek odasının mutfağa açılan kapısından geçtiğinizde ise bambaşka bir alemle karşılaşıyorsunuz. Yine camlarından binbir çiçekle bezenmiş bahçe görünen, bu kez fayansları, zemin kaplaması, rafları masmavi bir mekan. “O koskoca yemek odasında ağırlanacak konuklara ancak bu büyük mutfakta hazırlanan yemekler yeterli olur” diye düşünüyor insan. Bu güzel evde mutlu, uzun bir yaşam süren Claude Monet, dünya sanat tarihinde önemli bir yer kaplayan empresyonizm akımının yaratıcısı.

Sanatçının 1874 yılında Paris’te açılan bir sergiye gönderdiği “İzlenim, Doğan Güneş” adlı tablosu “İzlenimcilik – Empresyonizm” akımının isim babası oldu. Tabloların ana temasını görüntüler yerine ressamın kendi duygularının oluşturduğu bu akımın sadece isim babası değil Claude Monet, aynı zamanda kalbi ve ruhu. 19. yüzyıl Paris’nde sanatçıların yaşamında çalışmaya değil eğlenmeye daha çok yer ayrılıyordu. Tüm sanatçılar bohem yaşantıyı tercih ederken, empresyonistler çalışmayı tercih ettiler. En çalışkanları da Monet idi. Aslında sanatçıların ilgi ve para görmediği bu dönemde çalışmak hem de çok çalışmak herkesin harcı değildi. Ünlü empresyonist Renoir tüm arkadaşlarının duygularını şu sözlerle dile getiriyor: “Sevgili Monet’miz olmasa, bize cesaret vermese, hepimiz vazgeçerdik.”

Kendi deyimi ile bir köle gibi çalışan Monet’nin günde 10-15 tuval tamamladığı oluyordu. Empresyonizmin bu en verimli ressamı ışığa olan tutkusu ile tek bir konuyu bile defalarca işliyor, ışığın en iyi yansıdığı görüntüyü vermeye çalışıyordu. Paris’te yaşadığı günlere bir çok tablosunu Seine nehri üzerinde bir tekne evde yapmıştı. Kentin köprülerinin sudaki yansımalarını suyun içinden en iyi biçimde izleyebileceğini düşündüğü için bu tekne eve yerleşmişti.

Sanat tarihinin en sistemli çalışması olarak bilinen “Katedraller” dizisi için iki yıl çalışan Monet, hayranı olduğu Rouen katedralinin günün çeşitli saatlerinde, farklı ışık yansımalarında, günde 15′e varan tablosunu yaparken, geceleri kabuslar gördüğünü, rengarenk katedrallerin üzerine yıkıldığını anlatıyordu dostlarına. Kendisini bu derece yoran çalışma sistemini, Giverny’deki evinin “Su Bahçesi”nde nilüferleri tuvale aktarırken de tekrarladı. Resim sanatına olan tutkusu ve büyük katkıları, uzun ve mutlu yaşantısı, ışığı tuvale aktarmadaki büyük yeteneği ile dünyada derin bir iz bırakan Claude Monet, resim yapmanın insanı hem çok mutlu hem de çok zengin edebileceğinin en etkileyici örneği.”

Sevdiğim, hayran olduğum yazarların, düşünürlerin, ressamların,sanatçıların  hayat hikayelerini okumak beni hep çok etkilemiştir. Monet’in hayatı da bunlardan biri, belki bir gün daha uzun uzun paylaşırım.

Sahne Öncesi, Sonrası Virüsü

Kagider’liler olarak 12-13 Nisan’da  iki müthiş gün yaşadık, arkadaşlarımız BKM sahnesinde Kagider Akademi projesi için sahneye çıktılar, heyacanları sonsuzdu, biz de en az onlar kadar heyacanlıydık.Sonuç mükemmeldi, emeklere değdi. Çok mutluyuz, bu gün Milliyet de ki köşe yazısıyla, oyunda da başrol oyuncularından olan üyemiz  Defne Samyeli oyunu anlatmış ben de onun yazısını paylaştım.Sevgiler, sevgiler…

10002980_10152322373199781_1843091509762376693_n

SAHNE ÖNCESi, SONRASI, ViRÜSÜ

14.04.2014

MERCEK

“Sen ne diyorsun hocam? Biz iş dünyası içinde yükselebilmeyi başarmış kadınlarız… Bizim başarısız olacağımız bir iş yok!”
Böyle emindik KAGİDER’liler olarak tiyatroya heves ettiğimiz gün.
BKM
Genel Koordinatörü Celal Tak, iddialı grubumuza önce şöyle bir bakmış, sonra sahnede oyunculuğun başka hiçbir işe benzemediğini, orada iki laf bile etmenin ne zor olduğunu bizzat üzerimizde örnekler vererek göstermişti…

10154311_10151966773930974_941608636522383175_n

Ne günlerdi! Kimler yoktu ki aramızda… Hayatında bir topluluk karşısında kısa konuşma bile yapmayanlar… Doğası gereği çekingen olanlar… Yönetmene işini öğretmeye kalkanlar… Zor kadınlardık vesselam. Ama Celal Hoca bizi birkaç haftada muma çevirdi.
Hocamızı can kulağıyla dinleyip, bizden her beklediği performansı göstermek için çabaladığımız         6 ayın sonunda iki gece     üst üste, cumartesi-pazar     sahnedeydik.
* ‘Ben Bir Gün Kadınken’i sahnelemeden önce kulisteki halimiz görülmeye değerdi. Koca koca insanlar, bir yandan heyecandan ölüyoruz, bir yandan da yuvadaki çocuklar gibi     durmadan ve aynı anda konuşuyoruz.

ben_1_gun_kadinken_01

Konuşma demişken, adına büyük risk alıyoruz, zira ekibin yüzde 90’ı hastalıktan kırılıyor. Serumla, maskeyle bile gelenimiz vardı, düşünün.
*  Seyircimiz muhteşemdi. Öyle çok güldüler ki, biz de çok motive olduk sahne üzerinde. İki gecelik bilet/davetiye satışından ve sponsorlardan elde edilen gelirle hayırlı bir iş yapacağız. Online eğitim amacıyla kuracağımız KAGİDER Akademi, girişimci ruhu olan kadın-erkek herkesi iş hayatına hazırlayacak.
* Destekçilerimiz olmadan olmazdı. BKM’nin emeği büyük. Bir de sahnemizi gönüllü olarak bizlerle paylaşan profesyonel sanatçı arkadaşlarımız var. (Erkek rollerini onlar oynadı) Hakan Bilgin, Yavuz Pekman ve Caner Alkaya’nın katkısı da oyunumuzu yukarı taşıdı. Sağ olsunlar var olsunlar!
* Oyun bitip de, alkışların keyfini çıkardıktan sonra gece geç saatlere kadar konuşma trafiğimiz devam etti. Gripten sonra esas çok daha kalıcı olan sahne virüsü bulaşmıştı bir kere… Herkes “Bir şekilde sanat hayatımızı devam ettirmeliyiz!” duygusundaydı.
ben_1_gun_kadinken_02* Çok başarılı bir iş kadını olan Sanem Oktar’ın 20 yıl sonra sahneye dönüşü muhteşem oldu. Sanem, Ferhan Şensoy’un Ortaoyuncular’ından.     Sahnede o kadar iyiydi, performans sonrası öyle müthiş bir elektrik yayıyordu ki, bence bu hikaye böyle bitmez. İçindeki sanatçı bir daha hapsolur mu, bilmem.
* Uzun lafın kısası; çok emek verdik, harika bir ekiple çalıştık ve iyi bir iş yaptık. Umarım KAGİDER Akademi’yle de binlerce insanın hayatının değişmesine, yeni yönler kazanmasına katkımız olur.

İLİŞKİ

KIZ DOĞMAK ŞANS MI?

“Kadın olmak zor” diyen, biziz. Yani kadınlar.
Kimi erkeğe sorarsanız, hayat bize güzel.
‘Ben Bir Gün Kadınken’de benim canlandırdığım karakter Pelin, Kerim’le (Hakan Bilgin) evli.
Kerim oyunun başında kızlarının geleceğiyle ilgili kaygılarını belirtirken bir dolu laf ediyor. Ve “Bende şans olsa, anamın karnından kız doğardım!” diyor.
Öyle ya…  Kadın, okusa da okumasa da ‘hayırlı bir kısmet’ bulup evinin kadını oldu mu, hayatı nasılsa garanti. Kerim de kızı için bunu diliyor. “Okusun tabii, öğretmen falan olsun” diyor.

10154534_10152321846849781_1765678274514310875_n
Eve geliş gidiş saati belli olsun… ‘Kadın gibi kadın’ olsun… Kocası ona baksın, tüm ihtiyaçlarını karşılasın. Korusun kollasın. Evin patronu da haliyle o olsun.
Kerim tipinin ait olduğu belirli bir sosyo-ekonomik grup yok aslında. Eğitim, gelir düzeyi fark etmiyor, bu topraklardaki egemen kültür, erkeğin çoğunda böyle bir mental programlamaya yol açmış durumda.

10150594_10152313456781067_6000503087340726265_n
Buraya kadar söylediklerimde yeni ya da kafa karıştıran bir şey yok. Üzerinde düşünmemizi istediğim nokta, ‘kadınların’ birçoğunun da bu görüşte olması.
Erkek bana sahip çıksın, korusun, baksın, evde onun borusu ötsün.

10170910_10152422717708530_4760670644329317244_n
Diploma? Olsun. Duvara asarız. Ya da ‘kadın gibi kadın’ kalabileceğimiz bir iş yaparız.
Maddi-manevi her sorumluluğu erkek üstlenince, parayı veren düdüğü çalıyor. Birlikte yaşamanın ve kadının hangi sınırlar içinde çalışabileceğinin kurallarını koyan erkek oluyor.
Bir de, ‘erkek her sorumluluğu üstlensin ama ben her türlü özgür olmak da isterim’ciler var. ‘Her ihtiyacımı o karşılayacak ama bana karışmayacak’cılar. Azınlıktalar ama varlar. Onlar da başka bir yazının konusu olacak.

10153936_10152317901543433_1221064074163501388_n

Üzerinde düşünelim.
Görüşlerinizi bekliyorum. Kuliste bile kaç farklı yorum çıktı bu konuda, bakalım sizlerden ne gelecek?

Baksı Müzesi’ne 2014 Avrupa Konseyi Müze Ödülü

Çok hoşuma giden gurur veren bir haberi paylaşmak istedim. 2013 Aralık ayında belli olan ödül  iki gün önce verildi,dün Hürriyet gazetesinde çıkan haberi aşağıya aldım. İlgilenir incelerseniz, çok değerli, çevresine, turizme, çok katkı yaratan bir proje olduğunu göreceksiniz. Müzenin kurucusu sevgili Hüsamettin Koçan’ın çok özel yaşamı,  ile ilgili bilgi de ayrıca ekledim.Böyle güzel düşünceler projeler hep bizlerle olsun. Sevgiler, sevgiler…

Bayburt’tun Bayraktar köyünde Prof. Hüsamettin Koçan tarafından kurulan Baksı Müzesi’ne, 2014 Avrupa Konseyi Müze Ödülü verildi. Koçan, ödülü AKPM Başkanı Anne Brasseur’in elinden aldı. Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi (AKPM) tarafından verilen ödüle daha önce de İstanbul Arkeoloji Müzesi layık görülmüştü.

23970367

Strasbourg’ta 1732 yılında yapılan Rohan Sarayı’nda dün akşam  düzenlenen ödül törenine aralarında  AB Bakanı ve  Başmüzakereci Mevlüt Çavuşoğlu,  AKPM Türk Delegasyonu CHP Ankara Milletvekili Ayşe Gülsün Bilgehan, CHP Antalya Milletvekili Deniz Baykal, CHP Samsun  Milletvekili Haluk Koç, MHP Ankara Milletvekili Tuğrul Türkeş, AKP Sakarya Milletvekili Şaban Dişli, Bayburt Valisi Mükerrem Ünlüer, Erzincan Valisi Abdurrahman Akdemir, Hürriyet Gazetesi edebiyat, kültür, sanat yazarı Doğan Hızlan, yazar Prof. Eser Karakaş,  Avrupa Konseyi Nezdinde Türkiye Daimi Temsilcisi Büyükelçi Rauf Engin Soysal,  AK Parlamenterleri, AKPM Başkanı Anne Brasseur, AK Müze işlerinden sorumlu yetkili Goranka Horjan’ın da aralarında bulunduğu 200’e yakın seçkin davetli katıldı.

DOĞDUĞU KÖYE MÜZE AÇTI

imagesÖdül töreninde davetliler, yapılan sinevizyon gösterimi ve konuşmalarla Baksı Müzesi ve Bayburt’u yakından tanıma fırsatı buldu. Törende Baksı Müzesi’nin kurucusu Prof. Hüsamettin Koçan yoğun ilgi gördü. 2014 Avrupa Konseyi Müze Ödülü’nü AKPM Başkanı Anne Brasseur’in elinden alan Prof.Hüsamettin Koçan, duygularını DHA ile paylaştı. Koçan, Baksı Müzesi’nin seyirlik olmadığını belirterek, “Anadolu’nun ücra köşesinde yapılan Baksı Müzesi’nin, o bölgeye kültür turizmi artıracağına inanıyorum. Salonda herkes şimdiden müzeyi merak ediyor. Görmek istiyor. Sadece seyirlik müze değiliz. Hayatla ilgili bir müze. Güncelle yakından ilgiliyiz. Müzede hem sanat, hem zanaat ayrı platformlarda telafuz ediliyor. Ödül bizi dünya standartlarında bir yerde olduğumuzu gösteriyor. İç ve dış kamuoyunda son derece çok önemli. Müze çalışmalarıyla bölgede kadın istihdamı ve çocukların eğitimini sağlamak istiyoruz” dedi.

Hürriyet Gazetesi kültür, sanat, edebiyat yazarı Doğan Hızlan, Baksı Müzesi’nin örnek alınması gerektiği belirtti. Baksı Müzesi’nin çok önemli olduğunu söyleyen Hızlan, “Ben Baksı Müzesi’ni hep yakından takip ettim.  Çok defa köşemde Baksı hakkında makale yazdım. Anadolu’da olan müzenin başka işlevi vardır. Yerel özellikleri, yerel sanat ve coğrafyası bu müzede yapılan çalışmaları gösterir. Bu çalışmalar Anadolu’dan büyük kentlere gider ve bir çalışma köprüsü kurar. Baksı Müzesi büyük bir örnek, diğer ilçe ve köyler Baksı müzesini örnek alsınlar” şeklinde konuştu.
Baksı Müzesi’ne ayrıca 5 bin Euro da para ödülü verildi.

Hüseyin Koçan’a dair…


1946 yılında Bayburt’da doğdu. Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu Resim Bölümü’nden mezun oldu. Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nde uzun yıllar öğretim üyesi olarak görev yaptı. 1997-2005 yılları arasında fakültenin dekanlığını üstlendi. 

fft99_mf2989166

Uluslararası Plastik Sanatçılar Derneği’nin kurucuları arasında yer aldı. 1990-95 yılları arasında derneği yönetti. 1991’de İstanbul Sanat Fuarı’nı kurdu. Aynı yıl II.Asya-Avrupa Bienali’nde Türkiye Komiseri oldu. Avusturya Salzburg Şehri Onur Ödülü ve Asya Sanat Bienali, Resim Büyük Ödülü’ne sahip oldu. Çeşitli resmi davetlerle İngiltere, Fransa ve Avusturalya’da araştırmalar yaptı. Pekçok yarışmanın seçici kurulunda yer aldı. Sayısız kişisel sergi gerçekleştirdi ve karma sergilere katıldı.

2005 yılında kurduğu vakıfla Baksı Müzesi’ne hayat verdi. Kişisel sanat çalışmalarının yanı sıra halen müze çalışmalarını yürütüyor. Okan Üniversitesi’nde ders veriyor.






HABER

Hüsamettin Koçan Baksı Köyü’ne geri dönüyor
(Aileyi bir araya getirdi)
Merve Dalar 
Hürriyet 9 Şubat 2013

Anonim kültürü çağdaş sanatla buluşturan Hüsamettin Koçan’ın retrospektif sergisi 13 Şubat-30 Mart tarihleri arasında İş Sanat Kibele Sanat Galerisi’nde. Sanatçı, merkeze karşı isyan dolu öyküsünü ailesini bir araya toplayarak anlatıyor. 




Geriye dönüş

Hüsamettin Koçan, Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu ile başlayıp Marmara ve Okan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Dekanlığına kadar uzanan uzun yolculuğunda hem yönetip hem de üreten bir sanatçı. Türk filmlerindeki gibi İstanbul sevdasıyla gelip, stres dolu şehir hayatıyla hayal kırıklığına uğramış. Bugünse doğduğu yere Bayburt’un Bayraktar Köyü’ne geri dönmeyi düşünüyor. Ve Koçan’ın retrospektif sergisi, sanatçının adeta bu yolculuğunu, yani geriye dönüşü anlatıyor. Koçan, ne yapmış? Ne yapıyor? Ne yapacak? Cevaplar, retrospektif çalışmasında.

Gurbet

İnsan belli bir zaman sonra geriye dönüp bakma ihtiyacı duyuyor. Benim ailemdeki mesele ‘gurbet’. O dönemde Batılılaşmayla köylüler ‘gurbet’ diye bir şeyin farkına varıyorlar. Babam, onlardan bir tanesi. Babam, üvey anne ile baş başa kalınca dayanamayıp Bayburt’tan Çetinkaya’ya abisinin yanına atla gidiyor ve Keşan’a kadar geliyorlar. Keşan’da amcam ölüyor ve onu geri götüremiyorlar. O yüzden babamın en büyük isteği ‘geri gitmek’ti. Bu durum beni de geri dönmeye telkin etti.

Hoşça kal İstanbul

İstanbul’a gelecek aramak, mutlu olmak, kalmak için gelmiştim. İlk fırsatta da kendime bir ev yaptım, buralı olayım diye. Fakat son noktam, İstanbul’dan gitmek. Sergiden sonra Bayburt’a gidip, orada yaşayacağım. Önceden İstanbul’a gitmek başka bir dünyaya gitmek gibiydi. Sonra buraya geliyorsunuz hengâme, gürültü ve sıradanlaşma görüyorsunuz. Keşfedilecek yer Anadolu’da, dağlarda, köylerde… 
Sanatta ne olmalı?

Doğadan gelen içsellik sanatın ham maddesidir. Sanatçı kendini adamalı, sorgulamalı, sınırlarını zorlamalı. Sanatı kendi hayatından yaratmalı ve bunu derinleştirmeli. Ben 1980’lerde atölyelerimi ticari işe döndüğü için kapattım, geride anlam bırakmak istiyordum. Babamın vasiyeti üzerine Bayrburt’a geri gittiğimde kültürümüzden eser kalmadığını, köyümde köylülüğün kalmadığını gördüm. Halbuki derinliğim oradaydı. O yüzden çalışmalarımı gelenekten yola çıkarak gelecekçi bakış açısıyla yorumluyorum. Ben bir ağa ailesi oğluyum. Varlıklı olmamıza rağmen tarlalarda çok çalıştım. İşlerim o günleri, ait olduğum toplumu anımsatıyor.

İsyankâr bir öykü

Retrospektif sergim merkeze itirazı olan bu yolculuğumu, kültürel ilişkileri sorgulayan ve dinleyen, geleneksel motifi kullanarak yeni bir dil yaratmaya çalışan öykümü gösteriyor. Sergi mekânını siyaha boyadım, bir tarafsızlık yarattım çünkü bugüne kadar yaptığım bütün resimleri bu sergide topluyorum. Hem aileyi bir araya toplayan hem de kendime dışardan bakmamı sağlayan bir sergi aslında.

Monumental Serisi

Serginin ilk bölümü sanat hayatımın ilk yıllarından oluşuyor. Sanata sezgiyle başlamışım. Kaş’ta yeraltı kentine gittiğimde suyun içindeki kaya mezarlarını görünce çok etkilendim ve resim yapma isteği geldi. Bu seri onu gösteriyor.

Osmanlı Serisi

İçsel dönemimden sonra Osmanlı serisiyle birlikte daha planlı çalışmaya başladım. Önce Osmanlı’yı araştırdım sonra seriyi ürettim. Geleneksel dut yaprağının yerine, kavak yaprağı üzerine padişahların resimlerini yapıştırdım. Alttaki piramitler o padişahın kaç yıl iktidarda kaldığını anlatıyor.

Şaman Serisi

Doğduğum köyün eski adının Baksı olması ve ‘şaman’ anlamına gelmesi Şaman geleneğinin bir devamı olarak görülebilir. Heykellerden oluşan şamanik figürler üzerine kendi hayatımdan semboller var. At figürü babamın maceralarını, kurtlar ise bizim annemle tarlaya gidişimizi anımsatıyor.




HABER

‘Biz geleneği uzun süre algılayamadık’
Zaman 4 Mart 2013

Sanatçı Hüsamettin Koçan’ın “41 Adım” başlıklı retrospektif sergisi mart sonuna dek İş Sanat Kibele Galerisi’nde. Sergi vesilesiyle geçmişten geleceğe tüm zamanlara bakan Koçan, “Biz geleneği algılayamadık epey süre. Bu coğrafyada yapılmış her şey yan yana geliyor ve bizim sanatsal belleğimizi oluşturuyor. Bilemedik, yanıldık” diyor.

Yaşayan bir sanatçı için retrospektif sergi büyük şans! Kendine biraz öteden ve bambaşka gözlerle bakıp kendini yeni baştan sorgulama, anlama ve anlatma şansı! Sanatçı Hüsamettin Koçan, şu günlerin en şanslısı bu anlamda. Koçan, İş Sanat Kibele Galerisi’nde devam eden “41 Adım” başlıklı retrospektif sergisi için “Akan bir su bu.” diyor kısaca. Uzuncaysa: “Eserlerimi yan yana ve derli toplu şekilde bir arada görmek kendime ayna tutmak gibi. O aynadan bütün sanatsal geçmişimi, burada olmayan ayrıntıları da hatırlayarak, görüyorum.”

Sergi hazırlığı 3,5-4 ay sürmüş; yani çok kısa. Ama Koçan’ın akademisyenlikten gelen derli topluluğu işi epey kolaylaştırmış. “2000’lere kadar her şeyi düzenli şekilde takip etmişim. Sonra piyasaya girdiğim için biraz dağılmışım. Yakın dönem işlerime çok zor ulaştım.” diyor ve nedenini, nasılını anlatıyor Koçan: “2000’lere kadar sanat pazarıyla zorlama bir ilişkim olmadı. Resimlerimi satmak için değil, sadece sevdiğim için yaptım. Ama sonra müzeye (Baksı) para lazım olunca piyasa işlerine girdim; belli bir ölçüde. Ama yine de… Satmaya yönelik resim yapmamış olmayı tercih ederdim.”

Baksı Müzesi, Koçan’ın 2010 yılında memleketinde, Bayburt’un Baksı köyünde, kurduğu müzesi. Yaptığı her şeyin üzerine çıksa, hatta sanatçıdan rol çalsa da Koçan’a göre bir dönem işi Baksı; sadece süresi uzun ve toplumsal. Sonrası da var. Koçan, müzeyi tamamlar tamamlamaz heykele yönelmiş. Çünkü müze ona üç boyutu sevdirmiş. İş Sanat Kibele Galerisi’ndeki retrospektifte Koçan’ın heykelleri de çıktı görücüye, ilk defa.

Sanatçının bugüne dek açtığı 41 kişisel sergiyi temsil eden retrospektif; tam anlamıyla bir derleme, toplama, kayıt altına alma çalışması. “Her dönemimden bir şeyler koymaya çalıştım. Elimde ne varsa, en güzellerini seçtim. Çatıda bir suluboyam kalmış mesela, 1975’ten. Onu bile buldum…” cümleleriyle hazırlıklarını özetliyor Koçan.

Sergide Osmanlı ve Selçuklu serisinden Körler İçin Resimler’e 100’e yakın eser var. Eserlerin temel özelliği; Koçan’ın Anadolu kültürleri ve halk resimleriyle ilişki kurma çabası. Tüm çabalarını bir arada görmekten son derece memnun sanatçı. Bu memnuniyetini birkaç şeye bağlıyor. Bir, aralarına 1946 yılında katıldığı ailesine… Ona taşıyabileceği büyüklükte sepetler taşıtan, başarabileceği görevler vererek sorumluluk duygusunu sevdiren ailesine… İki, 1970’te mezun olduğu ve yerel kültürlere önem veren deneysel eğitimiyle kendisini bulmasına yardım eden okulu Eski Tatbiki Güzel Sanatlar Akademisi’ne… Sonra da üzerine toplumsal sorumluluklar yükleyen yaşadığı zamana.

O zamanı “Bu dünya nasıl daha iyi bir yer olur meselesine çok kafa yorduk biz. Bütün caddeleri galeri yapmayı, sanat eserleriyle donatmayı istedik. Böyle bir heyecanımız vardı. O heyecanla yanlışlar da yaptık tabii. Köyümde bana solcudur ama iyi adamdır denmesinin sebebi budur, gençlik hatalarım.” şeklinde anlatıyor ve ekliyor Koçan: “Aradan çok zaman geçince şunu gördüm. Toplumun bir bedeni, bir yürüyüşü, doğal bir refleksi var. Onları görmeden toplumla ilişki kuramazsınız.” Bir de örnek: “75’ti sanırım. Konya’da kapısına kilit vurulmuş bir depoda bir sürü yazı, resim buldum. Cebimdekinin hepsini verdim, onları arabanın arkasına yükledim, büyük bir heyecanla eve getirip astım. Sonra arkadaşlarımı çağırdım; aynen şöyle dediler: ‘Ne o; ticari mi oluyorsun…’ Yani onlara kültür ürünüdür diye bakmadılar. Arkasından rahmetli babam geldi eve. Onları gördü, ‘Allah’ım sana çok şükür…’ dedi ve ekledi: ‘Sana komünist diyenler, mason diyenler gelsinler de bunları görsünler.’ Biz geleneği algılayamadık epey süre. Bu coğrafyada yapılmış her şey yan yana geliyor ve bizim sanatsal belleğimizi oluşturuyor. Bilemedik, yanıldık.”





HABER

Baksı Müzesi’nin sanat atölyeleri çocuklara açılıyor!
Zaman 24 Mayıs 2013

Bayburtlu ressam Hüsamettin Koçan tarafından 2005’te kurulan Baksı Müzesi, 3-8 Haziran 2013 tarihleri arasında, başrolde çocukların olacağı bir sanat şenliğine hazırlanıyor.

Hazırlıklarına aylar öncesinden başlanan Bayburt I. Öğrenci Sanat Şenliği’nin başvuruları tamamlandı. İlk ve ortaokul öğrencilerinin “yöresel değer ve efsaneler” temalı resim çalışmaları Prof. Dr. Hüsamettin Koçan tarafından teslim alındı. 

Bölgede göç ve paralelinde oluşan geleneksel kültürün kaybolmasını engellemeye yönelik bir misyonu üstlenen BAKSI Kültür Sanat Vakfı, bünyesinde kurmuş olduğu Baksı Müzesi’nde düzenleyeceği Bayburt 1. Öğrenci Sanat Şenliği ile Bayburt’ta kültürel miras değerlerini korumayı amaçlıyor. Bu şenlik ile güzel sanatlar alanında yetenekli çocukları keşfetmeyi hedeflediklerini belirten Vakıf Kurucusu, ressam Prof. Dr. Hüsamettin Koçan; “Zanaatkarlık kavramı, tarihten bugüne, bu coğrafyada var olan bir olgudur. Bu becerinin, kültür mirası olarak gelecek nesillere aktarılması şart. Bu nedenle çocuklarımıza, zanaata, sanata ve tabii ki yöresel değerlerimize, başta kendimizin sahip çıktığını göstererek onlara aktarmalıyız. Vakfımızın ve müzemizin kuruluş amacı da budur. Ayrıca kültür mirasımızı yalnızca gelecek nesle aktarılması yeterli bir çaba değildir. O mirası özümsemeli ve üzerine yeni değerler eklemeliyiz. Bu noktada 7’den 70’e herkese düşen bir görev mevcut. Bayburt öğrenci şenliğimizin çıkış noktası da budur. Bir çocuğun hayal gücü, birazcık yetenek ile buluşursa küçümsenemez bir değere ulaşır. Bunun bilincindeyiz. Ancak bunun açığa çıkabilmesi için de gerekli imkanı çocuklarımıza sunmalı ve onları doğru bir şekilde yönlendirmeliyiz. Bu şenlik ile birçok gizli yeteneği bulabileceğimize inanıyorum. Bu da bizim için en büyük kazanç olacaktır.” dedi. 

Şenliğin birinci aşaması, ilk ve ortaokul öğrencilerinin, Bayburt’un kültürel değerlerini konu alan resim çalışmaları ile şenliğe başvuruda bulunmalarıydı. Başvuru sayısı beklenenin üzerinde gerçekleşti. Öğrencilerin resim çalışmalarını teslim alan Prof. Dr. Koçan; “Beklediğimizin üzerinde bir başvuru sayısına ulaştık. Bu gerçekten de bizi çok sevindirdi. Oluşturduğumuz değerlendirme kurulu ile bu resimler arasından yetenekli bulduğumuz 150 çalışmayı belirleyeceğiz. Şenliğin ikinci aşaması dediğimiz, resim atölyelerinde eğitime katılmaya hak kazanan 30 öğrencimiz yine bu 150 çalışma arasından seçilecek. Son aşama ise atölye çalışmaları sonrasında en yetenekli 15 öğrencimiz Baksı Kültür Sanat Vakfı’nca bir yıllık eğitim bursu ile ödüllendirilecek.” Koçan, şenliğin finalinde başarılı bulunan 150 resmin yer alacağı serginin yanı sıra çocukların sahne alacağı tiyatro ve müzik performans gösterileri düzenleneceğini de kaydetti.

Baksı Kültür Sanat Vakfı & Baksı Müzesi / 2005 yılında Prof. Hüsamettin Koçan tarafından kurulan ve merkezi Bayburt’ta bulunan vakıf; günümüz sanatı ile geleneksel sanatı ortak bir zeminde buluşturarak sanatı ve kültürü yaygınlaştırmayı amaçlıyor. 

Baksı Müzesi Doğu Karadeniz’de, Bayburt’un 45 km dışında, Çoruh Vadisi’ne bakan bir tepenin üzerinde kurulu olup, çağdaş sanat ve geleneksel el sanatlarına aynı çatı altında yan yana ve iç içe yer veriyor.




HABER

Baksı Müzesi’ne Avrupa’dan ödül
ntv 4 Aralık 2013

Avrupa Konseyi’nin 2014 yılı Müze Ödülü’ne bu yıl Bayburt’taki Baksı Müzesi layık görüldü.

Ödül, 1977 yılından bu yana Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi tarafından “Avrupa kültürel mirasının tanıtımında önemli rol oynayan” bir müzeye veriliyor. 

Avrupa Konseyi’nden yapılan açıklamada, Baksı Müzesi’nin ödüle layık görülmesinde “üst düzey sanat ve dizaynın Anadolu’nun kuzeyindeki gelişmemiş kırsal bölgelere taşınmasında oynadığı rolün” dikkate alındığı bildirildi. 

Ödüle çok sayıda başvuru arasından Letonya’nın başkenti Riga’daki Zanis Lipke Memorial ve İsveç’in Umea kentindeki Bildmuseet müzeleri de aday gösterilmişti. 

Ödüle 2013 yılında İngiltere’deki Liverpool Müzesi, 2012 yılında Almanya’nın Köln kentindeki Rautenstrauch-Joset Müzesi, 2010 yılında da Portimaoau Müzesi layık görülmüştü. Avrupa Konseyi Müze Ödülü bugüne kadar Türkiye’de İstanbul Arkeoloji Müzüesi (1993) ve Edirne Sağlık Müzesi’ne (2004) verilmişti. 

Baksı Müzesi’ne ödül olarak bronzdan yapılma “Güzel Göğüslü Kadın Heykeli” ve bir de diploma verilecek. Ocak ayında Strasbourg’da düzenlenecek bir törenle takdim edielecek heykel bir yıl Baksı Müzesi’nde kalacak. 

Baksı Müzesi Doğu Karadeniz’de Bayburt’un 45 kilometre dışında Çoruh Vadisi’ne bakan bir tepenin üzerinde kurulu. Eski adıyla Baksı, bugünkü adıyla Bayraktar köyü yakınlarındaki müze çağdaş sanat ve geleneksel el sanatlarına aynı çatı altında yer veriyor.