Geçen ay içinde bir gün; Kagider‘de gençler ve sevgili Sevgili Ayşen Zamanpur ile olduk. Sohbet konumuz, iki senedir devam eden projemiz “Başarısız Olmanın Dayanılmaz Hafifliği” idi. 
Çok keyifli bir sohbet oldu. Saat 18.00’den 20.00 ‘ye bitsin istemediğimiz harika bir buluşma idi.Ayşen Zamanpur , olağanüstü girişimciliğinin, hikayesini, karşılaştığı zorlukların onu nasıl, daha iyiye götürdüğünü tatlı, samimi, sıcak anlatımıyla bizlerle paylaştı. Girişimcilik hikayesini, bu hikayesinin anlatıldığı, Kaşmir Yolu kitabını, başarı ödüllerini ben de sizlerle zaman, zaman hep paylaşmıştım.Henüz kitabı okumadıysanız, hemen alın okuyun, derim.Tüm girişimci adayları ve hepimiz için,elinizden bırakmadan okuyacağınız, bir genç kızın tutkularının markaya dönüşüm hikayesi…
http://www.dogankitap.com.tr/kitap/Ka%C5%9Fmir+Yolu-1658
Bu gün sadece sohbette aldığım, özel notları sizlerle paylaşacağım. Sevgiler, sevgiler…
Ayşen Zamanpur diyor ki!!!
Hayatta başarısız olunca pes etmeyip, başarana kadar; tekrar tekrar, deneyimlemekten vazgeçmeyenler başarılı oluyor.
Girişimcilik hikayem projelendirilmiş bir tutku.Gençler her zaman fikirlerini hayallerini projelendirsinler.
Gençler unutmasın, artık projeler para arıyorsa, para da proje arıyor.
Sürdürülebilirliği olmayan etik olmayan hiç bir proje başarılı olamaz.
Kendinize ne kadar 1.sınıf vakit ayırırsanız, hayatınız o kadar 1.sınıf olur.
Olduğunuz gibi yaşayın. Sizi farklı kılan en önemli özelliğinizi bulun. Çıkıntı olmak ise, çıkıntı olun, sabırlı olmak ise, sabırlı olmayı öne çıkarın.
Hep Dünya markası Olmak istedik, hedefimizi böyle koyduk.Kaliteden ödün vermemek için çok teklife hayır dedik.Markamız Doğuştan Global bir marka oldu.
Ekibimize çok önem verdik, onlarla, mutlu bir ekip olduk,düşü gerçekleştirmek için çalıştık.
Üniversite tercihimi yaparken; ne yapmayacağımı biliyordum.Babamın reddedilmesi çok zor, çok cazip teklifi bile beni vazgeçiremedi.
Her zaman ailem hayatımda çok önemli oldu.
Hayatının büyük bir bölümünü iş hayatının çetin yollarında geçirmiş biri nasıl olur da kendini sağlıklı beslenmeye, detoksa, çiğ yemeklere adar. Ersin Pamuksüzer’den bahsediyorum. Yıllarca Ericsson’ın genel müdürlüğünü yaptı. Turkcell’in Yönetim Kurulu üyesiydi. 2002’de işi gücü bıraktı, iyi yaşamak üzerine kafa yormaya başladı.18 kilo verdi ve yeni bir iş edindi. The Life Co adında bir yaşam destek şirketi kurdu. Detoksla başladı, vitamin ihraç etti, konuyla ilgili kitapları Türkçe’ye çevirdi, burun temizleyicisi, dil sıyırıcı bile sattı. Son olarak bir çiğ yemek restoranı açtı. İstanbul Asmalımescit’teki mekanın adı Saf. Peki Ersin Pamuksüzer’in hayatı nasıl bu kadar saflaştı?Yıl 2002. Ersin Pamuksüzer, “bu hayatta istediğim ne varsa yaptım galiba” diye düşünür ve Ericsson’ın genel müdürlüğünü bırakır, Turkcell’in yönetim kurulu üyeliğinden ayrılır. Dinlenmeye, yenilenmeye ihtiyacı vardır. Bir arkadaşı hayatında hiç duymadığı bir kelimeyi zikreder: Detoks. Onun önerisiyle Tayland körfezinin içindeki Koh Samui Adası’na gider. SPA Samui’de detoksla tanışır.Bu merkezde kendiyle ve yaşamla ilgili birtakım enteresan şeyler keşfeder. Su niye içilir, hangi yemek ne işe yarar, zihin nasıl çalışır, vücudun esnekliği nedir, duygusal zeka nedir gibi… Aydınlanır! Geri kalan yaşamında bu işlerle daha fazla ilgilenmeye ise yedi gün boyunca hiç katı yiyecek yemediğinde karar verir. Ağzına lokma koymamıştır ama aç değildir. Enerjisi azalmamıştır, durum tam tersidir. Bugüne kadar yaptığı performansa dayalı sporları bir kenara bırakır, yoga, plates gibi sporlara yönelir. Bir kere detoksa gitmek yetmez.Hemen hemen her ay bir haftasını bu tip işlere ayırır. İnsanın bir yere kapanıp yalnızca içini dinlediği meditasyon kamplarına da katılır, gidip bağırsak temizleme operasyonları da yaptırır, enerji transferini de öğrenir. Hiç boş çıkmaz. “Ben o kadar boştum ki, gittiğim her merkez bana bir şeyler kattı” der.Yıl 2005. 60-70 kişilik gruplarla değişik merkezlere gidip, gelmektedirler. Sonunda “Yahu biz bunu Türkiye’de yapalım, gidip gelmeyelim” diye düşünür, Bodrum’da “Detoks Turkey”i açar. Ama yalnızca detoksla olmayacağı kesindir. “Nasıl iyi yaşanır”ı iş kolu yapar. “Yeni bir yaşam reçetesi” sloganıyla “The LifeCo”yu kurar. Kitaplar yayınlarlar, vitaminler ihraç ederler, Himalaya dağlarının Karakurum bölgesinde elde edilen, dünyada bulunan toplam 92 elementten 84’ünü içeren Himalaya tuzunu getirirler, kurdukları internet sitesinden dil sıyırıcı, burun temizleyici satarlar.
Anne Aynur Akgün ile kizlari Sibel Akgün ve Ebru Akgün; Bodrum yarimadasindaki pazarlarda yöre ürünlerinden yaptiklari reçelleri satan bir anneyle iki kizi. Bodrum mandalinasi onlarin reçelleriyle adini ve tadini duyuruyor. Türkiye’nin en seçkin otellerinde, restoranlarinda onlarin reçelleri tercih ediliyor.Aynur Akgün emekli olduktan sonra 1995 yilinda Manisa Ahmetli’den Bodrum’a, kizi Sibel Akgün’ün yanina gelmiş. Bodrum’da hem kimseye yük olmayip aile bütçesine katkida bulunmak, hem de boş oturmamak için pazarda meyve satmaya başlamiş. Bir gün sattiği şeftalilerden birkaç kilo elinde kalinca, ziyan olmasina içi razi olmamiş ve kizi Sibel’e demiş ki; “ben bu kalan meyvelerden reçel yapip satsam ayip olur mu?“ Kizi Sibel “neden ayip olsun ki?” deyince artan meyvelerden evde yaptiği şeftali, çilek, vişne reçellerini pazarda satmaya başlamiş.Sonra işine yaraticiliğini katarak, yöresel ürünlerden ve pazarda başka kimsenin satmadiği reçellerden yapmayi aklina koymuş; mandalina, portakal, bergamut, karpuz gibi meyvelerin ve hatta patlican gibi bir sebzenin reçelini evde kendilerine yetecek kadar yapmiş bir süre, istediği güzellikte yapabildiğine önce kendisi ikna olana kadar.Almanlar bergamut, İngilizler greyfurt ve çilek reçeli aliyor. Kolay olmamiş bu; mandalinalarin kabuklari sert kaliyormuş, bergamutun aciliği geçmiyormuş, vesaire.. Deneye yanila görmüş ki en güzel mandalina reçeli Bodrum mandalinasindan oluyor, çünkü kabuklari ince ve kendine has bir aromasi var. Bodrum mandalinasi çekirdekleri olan bir tür ama reçele kattiği nefasetin yaninda bu bir kusur sayilmaz, diye düşünmüş.Bergamutun aciliğini gidermek için kendince yöntemler bulmuş, derken pazarda sattiği reçeller İstanbullu bir adamin dikkatini çekmiş. İstanbullu bu bey, ikinci kez reçel satin almak için geldiğinde on kavanoz reçel istemiş. O kadar beğenmişki reçelleri, İstanbul’daki eşine dostuna bu reçellerden götürmeye karar vermiş.O günden sonra İstanbullu müşterileri epey artmiş, ayrica gitgide yarimada civarinda da reçellerin ünü kulaktan kulağa yayilmiş. Pazarda pek çok alici “Aynur Hanim’in reçelleri nerede satiliyor?” diye arayip buluyormuş tezgâhi.Yabanci müşterileri de çoğalmiş. Almanlar bergamut, İngilizler greyfurt ve çilek reçelini özellikle istiyormuş. Fransizlar ise her türlü reçelden aliyormuş ayrim gözetmeden.Fatih Terim, Sabanci Ailesi, Gülse Birsel gibi pek çok ünlü Aynur Hanim’in reçellerinden aliyor. Öyle çok talep olmuş ki Aynur Hanim’in reçellerine, kizlari Ebru ve Sibel’i pazara tezgâhin başina gönderip, reçel yapmak için kendisi evde kalmaya başlamiş. Yetmemiş, konu komşudan da her gün birkaç kişi yardima gelir olmuş. Aynur Hanim harcadiklari emeğin karşiliğini ödeyerek, ev hanimlarina aile bütçesine katkida bulunma firsati sağlamiş böylece.2006 yaz başinda imalathanelerini kurmuşlar. Her biri 1 kg. olan kavanozlardan yilda ortalama 20.000 kavanoz reçel satiliyor şimdi. Her hafta gida mühendisi kontolünden geçerek.Fatih Terim, Sabanci Ailesi, Gülse Birsel gibi pek çok ünlü müşterileri var. Nerelere sipariş üzerine gönderdiklerini kendileri bile tam hatirlayamiyor: İstanbul Hilton Otel, İstanbul Eresin Hotel, İstanbul Doğatepe Hotel; Etiler, Moda ve Maslak’daki şütteler, Ankara’da Swiss Otel, Divan Hotel; Bodrum, İstanbul ve Antalya’daki The Marmara Hotelleri, Bodrum’da Divan Palmira Hotel, Bodrium Boutiqe Hotel, Maça Kizi, Mavi ve daha pek çok seçkin isim mekânlarinda Aynur Hanim’in reçellerini sunuyorlar müşterilerine.Pazarcilarin zihniyeti diğer şik ve modern görünümlü kişilerden çok daha uygar ve insanca, Sibel ve Ebru kardeşler 2002 Kasim ayından beri pazarda termosta kahveleri, ellerinde kitapları ve tarot kartlarıyla tezgâhın başındalar. İlk günlerini gülümseyerek hatıirlıyorlar. Herkes yadirgamış, giyimlerini, tarzlarini. Sibel mahcup bir ifadeyle anlatiyor: “Önceleri pazarda bize zorluk çikardilar, yol vermediler, kasten çarptilar, küçük kavgalar çikarmaya çaliştilar.. Fakat sonra aliştilar. Hatta erkekler kendi aralarinda konuşurken rahat rahat küfür edemez oldu, daha bir özenli ve temiz giyinmeye başladilar. Kadinlar da şalvar ve günlük giysiler yerine biraz daha modern ve şik oldular. şmdi artik bizi koruyup kolluyorlar bile. Diyebilirim ki pazarcilarin zihniyeti diğer şik ve modern görünümlü kişilerden çok daha uygar ve insanca. ‘Pazarda ne işiniz var sizin’ diyenlerden bizi hayat kadini zannedenlere kadar binbir çeşit tepki aldik, hiç ummayacağimiz insanlardan.”Burada Broadway sahnesinde gibi hissediyoruz kendimizi. Ebru devam ediyor anlatmaya: “Burada yaşadiğimiz ilginç hikâyeleri oturup yazsak, roman olur. Broadway sahnesinde gibi hissediyoruz kendimizi. Bize ‘reçel hanimlar’ diye isim taktilar. Birisi bize seslenecek olsa ‘reçel, baksana’ diyor.”
yaz-gi 